Posts Tagged ‘ziekenhuis’

Het boodschappen briefje

Het boodschappen briefje

Vanmiddag lag van een vorige gebruiker van ons karretje het volgende briefje:
‘Stoelkussen hoesjes, koekjes, rouwkaarten’. Ik begin dan direct te denken wat voor leed zit hier achter? Of helemaal geen leed. Maar het volgende zou gebeurd kunnen zijn. Kees en Astrid woonden alweer bijna tien jaar in hun nieuwe huis. Ze hadden jaren hiervoor gespaard om dit te kunnen bouwen. Ze wilden eigenlijk eerst kinderen, nog voor ze getrouwd waren. Woonden in een huur huisje met aansluitend tuintje. Voor hun was dit al ruim voldoende om aan kinderen te denken. Ze oefenden wat af zal ik maar zeggen. Het maakte niet uit, een kindje was altijd welkom. Maar na twee jaar spontaan doen was de lol er toch aardig af. Bedoel, niet dat ze elkaar niet meer leuk vonden. Maar er zou onderhand iets gebeurd moeten zijn betreft de bijtjes en de bloemetjes. Toen kwam de tijd van alles goed doen. Op het eten letten, alles gezond. Niet te laat naar bed toe. En ja, ook de eisprong werd nauwlettend in de gaten gehouden. Hij was er zelfs al een keer voor naar huis gekomen midden op de dag. Maar het hielp allemaal niets. De dokter stelde een onderzoek voor beide voor. Hieruit kwam voor beide het nieuws als bij donderslag. Bij haar was de ontwikkeling tijdens de jeugd niet goed gegaan. Er waren verschillende vernauwingen. En bij Kees was het al niet veel beter. Read the rest of this entry →

13

05 2013

Ziekenhuis is ziek

Ziekenhuis is ziek

Het Ruwaard van Putten ziekenhuis. Wat waren we blij met dit ziekenhuis. Eindelijk weer een regionaal ziekenhuis op het eiland. Dat geeft de burger moet. Zelf ben ik er twee maal behandeld. En ik moet zeggen steeds naar tevredenheid. Je ziet wel eens dingen dat je denkt, dat zou misschien anders kunnen. Maar als je nu hoort dat er verschillende afdelingen gesloten zijn. Wegens teveel doden. Tsja, het geeft je te denken. Nu een aanklacht dood door schuld. Allemachtig, het zal boven je ziekenhuis hangen! Waar ging het mis? Zijn al die specialisten zo slecht, alle vijf, allemaal? Ik kan het niet geloven. Of is het de organisatie die rammelt aan alle kanten? Waarschijnlijk zullen we het nooit weten. Nu zal er een onderzoek worden ingesteld, en reken maar dat dit minimaal vijf jaar gaat duren. En veel geld zal kosten. Net zoveel waarschijnlijk om het hele ziekenhuis te voorzien van nieuwe bedden apparatuur en vloeren. Misschien kun je er wel een compleet nieuw ziekenhuis van bouwen. Maar eerlijk is eerlijk, er zal een schuldige boven water moeten komen. Deze zal waarschijnlijk met een grote som geld worden afgekocht, en moeten beloven voor altijd te zwijgen als het graf. Misschien een verkeerde woordkeus in dit geval “het graf”. Vervolgens zal er een campagne gestart worden om alle patiënten weer terug te krijgen. Maar alle jaren van het onderzoek zullen ze geen nieuwe apparatuur meer mogen aanschaffen. Specialisten lopen weg. Want wie wil nu worden vergeleken met collega’s die doden op hun naam hebben staan? Wegens tekort aan patiënten zal het vervolgens verder in verval raken. Read the rest of this entry →

23

11 2012

Naar de oog arts

Naar de oog arts

Naar het ziekenhuis is nooit leuk. Tenzij je er werkt natuurlijk. Maar deze keer ging ik mee als begeleiding. Ik bedoel als chauffeur, hulp, steun en toeverlaat. Het begint al met het vinden ervan. Je weet waar het is, maar ondertussen hebben ze het ziekenhuis verplaatst. En een andere naam gegeven. De straatnaam op de website klopt wel, maar blijkt de privé weg te zijn voor het ziekenhuis. Daar weet ome Tom geen raad mee. Aangekomen op de parkeerplaats moet je een kaartje trekken. Want verdiend moet en zal er aan je worden. Dan begint de tocht naar het ziekenhuis. Eerst een heuveltje op. Blij dat de patiënt nog kan lopen, want anders duw je jezelf toch een slag in de rondte. De Giga grote draaideuren zijn defect. Dus is het proppen door het kleine deurtje aan de zijkant. Aanmelden aan het loket. Het kan aan mij liggen, maar ze zien er altijd op een bepaalde manier uit. Ook het vooringenomen valt mij altijd op. Hou me ten goede hoor, niets dan goedschiks over deze mensen. Maar het lokt me vaak uit iets geks te moeten zeggen. Voor de verandering waren hier de weg wijzers wel goed. Boven gekomen bij het tweede loket. Wachtruimte bij kamer zeven moeten we, hoe kan het anders… Wachten. Al snel mag onze patiënt naar binnen met mijn vrouw. Ik blijf achter om de gang te bewaken zal ik maar zeggen. Read the rest of this entry →

27

06 2011

Meniscus operatie

Meniscus operatie

Na wat onderzoeken was het duidelijk, een stukje kraakbeen stak ergens tussen waar het niet hoorde. De röntgen foto kreeg hij mee op een cd’tje. Zeker een uur naar zitten kijken, maar kon er niets op ontdekken. De pijn was ook ineens een stuk minder geworden, maar dat moet tussen zijn oren hebben gezeten. De volgende morgen was het echter bij de eerste traptreden al duidelijk dat hij geen verstand had van röntgen foto’s. Een pijnscheut maakte Henk al misselijk voor het ontbijt. Maar spoedig zou hij er geen last meer van hebben. Dit was de dag van de operatie. Eindelijk na acht weken wachten was het zover. Zenuwachtig? Nou eigenlijk niet, het moest nu maar eens gebeurd zijn. Henk had nu eenmaal geen zittend beroep. Hoe eerde hoe beter. Het ontbijt bestond dus uit een kopje thee, zonder suiker. Onderweg sprak moeder de vrouw hem bemoedigend toe. ‘Kop op Henk, het is zo voorbij.’
‘Weet ik, weet ik’
Read the rest of this entry →

15

02 2011