Posts Tagged ‘winterbanden’

Vrijdag gaat het sneeuwen

Vrijdag gaat het sneeuwen

Ja, ze weten het zeker. Het gaat sneeuwen vrijdag, en ik hou m’n hart vast. Want gaan we nu waarschuwen via de media of niet? Hoe erg gaat het worden, hoe erg zal het zijn. Waarschuw je niet, dan ben je in gebreken gebleven. Waarschuw je wel, en het is toch niet zo erg heb je onnodig paniek veroorzaakt. Kortom, het is nooit goed. Maar stel er valt vijf centimeter, wat hebben we dan? Strooiwagens met veel zout. In het nieuws koppen met “waarschijnlijk zout tekort deze winter”. Slecht voor de berm planten, de weg gaat stuk. Wie gaat dat allemaal betalen. Verzekering premies moeten omhoog wegens de vele aanrijdingen. Strengste winter ooit in aankomst. Noordzee zal dicht vriezen, eilanden niet meer meer bereikbaar. Gas tekort, en daklozen hebben geen slaapplaats. Dan komen de “deskundigen”. De één weet het nog beter dan de ander. Read the rest of this entry →

05

12 2012

En dan is het weer zover

En dan is het weer zover

Ik bedoel “weer”, de zon. Hij is er weer. Nu is hij of zij helemaal niet weggeweest. Maar vele wolken achter elkaar aaneengesloten verhinderde dit de laatste weken, maanden. We hebben in Nederland nog steeds het probleem dat de herfst nogal lang duurt. Een maand of negen. Één maand winter, een maand lente, een maand zomer, en dan is het alweer zover. Het is de laatste jaren blijkbaar ook de gewoonte geworden om de overgang maar over te slaan. Zo loop je nog op je moon boots, en zo weer op je slippers. Zo is er nog een koude noorden wind. Om vervolgens de andere dag op het nieuws te horen. “Vandaag een warme broeierige dag”. Waarschijnlijk de opwarming van de aarde. Allemaal goed en wel, maar kan het een beetje meer geleidelijk? Zodat we er een beetje aan kunnen wennen. Op ons gemak de barbecue kunnen pakken, en de schaatsen in het vet kunnen doen. Nu gaat het in één moeite door. Ik bewaar ze ook naast elkaar tegenwoordig. Dit bespaart weer tijd. Want voor je het, weet is het al zover. De kikkers moeten snel zijn met hun kikkerdril eitjes uit te poepen. Want voor je het weet is het te warm, en heb je spiegel eieren. Die beesten weten het ook niet meer. De ene dag krijg je je kaken niet van elkaar van de laatste nachtvorst. Om vervolgens de volgende dag in een droge sloot te zitten waar je de kikkerdril niet in kwijt kunt. Winterbanden plakken aan het asfalt vast. Met de ruitenwisser vloeistof kun je spontaan je ramen flamberen. De wereld veranderd zegt men. Ja oké, kan het niet wat geleidelijker? Ik weet niet meer of ik het zout over mijn vers gegrilde biefstuk moet gooien. Of dat ik het over m’n linker schouder moet gooien om de sneeuw weg te krijgen. Ik heb gehoord dat er speciale schaatsen komen. Met één klik kun wieltjes naar onderen klappen. Als je de elfstedentocht aan het rijden bent, en het weer mocht onderweg omslaan is dit zeer handig. Wel op tijd van het ijs stappen. Read the rest of this entry →

23

05 2012

Zomerbanden

Zomerbanden

Zo lekker warm bij de open haard gezeten denk ik aan mijn zomer banden. Ze zijn in het “hotel”. Volgens mij een duur woord voor opslagcontainer. Daar liggen ze, alle vier. Midden tussen alle andere banden. Rillend van de kou, want daar is geen kachel. Naast mijn banden liggen de banden van een Spider.
‘Is het  niet een beetje te koud voor je?’
‘Nou, in Italië kan het ook koud zijn hoor, in de bergen valt daar ook sneeuw. Maar in de zomer ben ik op zijn best natuurlijk. Ik zal je eens vertellen, wat ik nog laat in de zomer meemaakte. Je moet weten dat mijn baas best wel een knappe Italiaan is. En hij reed door een vrij afgelegen gebied door de bergen. Stond daar opeens een Fiat Panda langs de kant. Ernaast stond een prachtige Italiaanse met lang zwart haar, en een klein pest hondje.’
‘Waarom noem je dit nu een pest hondje?’
‘Stil, dat komt nog. Natuurlijk stopte m’n baas, zo galant als hij is. Ze had pech, en een snelle blik onder de motor kap zei genoeg. Olie liep er aan alle kanten uit. Einde bericht, zei hij. Natuurlijk vroeg hij haar mee, en stapte in met hondje. Zo’n klein p….’
‘Ja ik weet het nu wel.’
‘Ze reden verder en raakten in gesprek. Hadden beide in het zelfde dorp gewoond. Het was een prachtige dag, met een temperatuur van achtentwintig graden. Overal langs de kant was het gras geel. Het had al zeker een maand niet geregend. Ondertussen laat in de middag kregen beide wel trek. Weet je wat zei Angela, ik heb nog een mand met eten en drinken bij me. Dit doe ik altijd als ik ver moet rijden. Als je wilt kunnen we wat eten. Dat is goed zei Pedro. Even later was er een mooi open stuk, omgeven door bomen. Ze stapten uit, met mand en dat kleine pe…. ‘
‘Ja, ja ga door.’ Read the rest of this entry →

10

02 2012