Posts Tagged ‘operatie’

Hoe gaat het

Hoe gaat het?

De algemene vraag die je meestal stelt als je een goede vriend, kennis tegen komt. En hoe vaak hoor je dan terug, ‘ja goed!’.
Negentig procent van de gevallen hoor je dit. Maar de andere tien procent is meestal gaat wel. Beetje ziek, verkouden, last van m’n spieren. Maar vandaag hoor je dan iemand tegen je zeggen: ‘eigenlijk niet goed.’ Je probeer dan te denken aan een akelige operatie of zo. Even doorbijten, en dan gaat hij weer. Maar je verwacht niet, ‘het gaat helemaal niet goed. Met veel bestralingen heb ik nog tien à vijftien procent kans om te overleven. Ik doe er alles aan om gezond te leven. Nooit iemand kwaad gedaan. Maar blijkbaar moeten ze mij hebben.’
Natuurlijk heb ik alle positieve uitlatingen gedaan. En zeker niet snel weggelopen. Hier ben je niet op voorbereid. Daar denk je niet aan als je s’morgens vertrekt met een stralend zonnetje. Wetend dat je s’middags je kleinzoon van school gaat halen. Om de middag, en de volgende ochtend mee door te brengen. Leuke dingen doen en kijken. Hoe hij groter groeit. Stel dat dit mijn wordt verteld. Hoe ga je hiermee om? Is er wel een manier voor? Je hebt geen keus hoor ik u zeggen. Nee, natuurlijk. Die heb je niet. Oneerlijk, waarom, veel te vroeg, hartverscheurend. Een eindje verder in de winkel laat je het echt tot je doordringen. Hopelijk heeft hij niet mij waterige ogen gezien. Of ja, waarom eigenlijk niet? Ik ben niet van steen, en wil dit nooit worden ook.

Read the rest of this entry →

12

11 2011

Meniscus operatie

Meniscus operatie

Na wat onderzoeken was het duidelijk, een stukje kraakbeen stak ergens tussen waar het niet hoorde. De röntgen foto kreeg hij mee op een cd’tje. Zeker een uur naar zitten kijken, maar kon er niets op ontdekken. De pijn was ook ineens een stuk minder geworden, maar dat moet tussen zijn oren hebben gezeten. De volgende morgen was het echter bij de eerste traptreden al duidelijk dat hij geen verstand had van röntgen foto’s. Een pijnscheut maakte Henk al misselijk voor het ontbijt. Maar spoedig zou hij er geen last meer van hebben. Dit was de dag van de operatie. Eindelijk na acht weken wachten was het zover. Zenuwachtig? Nou eigenlijk niet, het moest nu maar eens gebeurd zijn. Henk had nu eenmaal geen zittend beroep. Hoe eerde hoe beter. Het ontbijt bestond dus uit een kopje thee, zonder suiker. Onderweg sprak moeder de vrouw hem bemoedigend toe. ‘Kop op Henk, het is zo voorbij.’
‘Weet ik, weet ik’
Read the rest of this entry →

15

02 2011