Posts Tagged ‘melk’

Gek geworden?

Postbezorger in bompak moet de opslag van illegaal vuurwerk ontmoedigen en voorkomen. Er waren mensen geschrokken en emotioneel geworden. Ja is dit gek? Ja dit is volkomen krankjorum, bedoel mensen in bompak als zogenaamd bezorger van illegaal vuurwerk. Waarschijnlijk heeft een extern reclame bureau nog even flink zijn zakken weten te vullen van onze centen. Zijn we met z’n allen gek geworden of zo? Zullen we eens iemand bij Rutte langs sturen in een Ebola bescherming pak. En vragen of we een patiënt bij hem kwijt kunnen? Of met een overval wagen bij het belasting kantoor gaan staan. Want hoe zou u het vinden om elke maand bestolen te worden? Of met een tankwagen melk een slang door de brievenbus van de milieu vereniging 10.000 liter melk naar binnen pompen. Hier, dan heb je geen verpakking nodig. Of ze er een rietje bij moeten hebben. Ohh neee, natuurlijk niet. Plastic, slurp het maar van de grond af lamzakken! En direct alle bijsluiters uit de medicijnen halen. Want u mag niet verwachten dat u er ook echt beter van wordt. En ga vooral rel trappen, voor elke dag 200 Eurie, sneller kun je ze niet verdienen. Met nog een leuke excuus brief erbij die ook nog is voorgelezen aan u. Leuker kunnen we het niet maken, wel gekker.

23

12 2014

Voorlezen

Voorlezen.

De eerste keer dat ik werd voorgelezen was over Pinkeltje. Iets met een bloempot en een vrouwtje. Het maakte eigenlijk niet uit waar het over ging. Elke dag om dezelfde tijd las de juffrouw een stukje voor. Het was vooral de tijd die verstreek naar de klok van drie uur. Het was gewoon een ritueel, het pakken van dit boek. Naast een grote fles met een Pelikaan erop. Wat Pelikanen ooit met inkt te maken zouden kunnen hebben was mij toen al een raadsel.  Een inktvis was voor mij zoveel logischer geweest. Als je toch zo kon lezen dacht ik altijd. En dan komt de tijd dat je zelf kunt lezen. Je eerste spreekbeurt voor de klas. Thuis heb je het verschillende keren doorgelezen, en denkt het nu perfect te kunnen. Maar voor de klas sta je ineens te kijken in vijfendertig paar ogen. Blijkbaar verwachten ze wat van je. Sputterend begin je het verhaal. Toon verkeerd, komma´s, punten. Doe ik wel iets goed met dit voorlezen? Applaus na je voorlezen, toch nog iets goed dan. Maar het voorlezen gaat door. Een vriendelijke man in een zwart pak met hier en daar een witte streep. Keurige pet op, en bijbehorende auto wit met oranje opsmuk. ‘Volgens de hier geldende normen zal u dit zo’n 150 gulden gaan kosten.’ Goed voorgelezen, geen enkele fout. Maar niet zo blij als met het Pinkeltje verhaal. Dan krijg je kinderen die je voorleest voor het naar bed gaan. Later kleinkinderen die meestal worden voorgelezen door oma je eigen vrouw dus. Oma kan het veel beter, dus luister ik stil mee onder aan de trap. Zo geniet ik weer van het voorlezen, en waan mij weer terug in die klas met het boek van meneer Laan. Maar het is deze keer geen Snorrebaard de kat. Het is een dikke generatie verder met Dikkie Dik in de hoofdrol. Oma heeft een keuze uit een hele stapel boeken. Maar het moet altijd Dikkie Dik zijn. Ze kunnen het van voor naar achter uit hun hoofd. Maar pak geen ander boek dan deze. Een zaaltje ergens achteraf met veel groen. Mensen in aangepaste kleding komen één voor één binnen. Ze praten zachtjes, en soms een lach, en dan weer tranen. Het is niet leuk als iemand doodgaat. Het is toch altijd te vroeg, ook al zijn ze oud. Maar meestal te jong. Je hebt het geschreven, je moet het voorlezen. Ook al zou je nu liefst het briefje geven aan de persoon in grijs pak die alles begeleid. Je hartslag is wat hoog, denkend aan het moment dat jij voor de microfoon staat. Het zaaltje is warm, de zon prikt door de dikke gordijnen heen die het toch wat donkerder hadden moet maken. Het is ook helemaal geen weer voor een begrafenis. Read the rest of this entry →

19

11 2013