Posts Tagged ‘leven’

Zorgverzekering, ongezond leven bestraffen?

Zorgverzekering, ongezond leven bestraffen?

Met ons, laat ik zeggen hun regeer akkoord. Want ik heb hier niet om gevraagd. Mijn regeer akkoord zag er heel anders uit. We gaan mensen bestraffen die ongezond leven. En hoe gaan we dit constateren? Krijg ik iemand in huis die alles controleert? Wat ik koop, opeet, sport, en drink. En mij op de vingers tikt als ik dit niet doe? Nu heb ik wel een eventueel ideaal beeld hiervan. Jaar of achtentwintig, lang blond haar. Eventuele ander kleur ook geen bezwaar. Lange benen, kort rokje met bijpassend mutsje met bloedrood kruisje er op. Ik zal dan wel weer geen geluk hebben. Krijg ik een Russin zo uit de aardappel velden getrokken is. Één tand, en nog klei tussen de tenen en bijbehorend pakje shag onder de armen. Nee hoor, ken mensen die heel hun leven super gezond leefde en toch ineens dood neervielen zonder reden. Mijn collega maakte zich daar zeer kwaad om. En suggereerde om ook maar eens stevig te gaan roken en drinken. Maar ik snap het wel. Kijk als er dan al een god zou zijn, en kijk dan zo naar beneden vanaf je witte wolkje. En zie dan zo’n supersaai persoon lopen. Die geen gebruik maakt van alle ruim voorhanden zijnde genotmiddelen die je speciaal had gemaakt voor dat mensen volkje. Daar misschien wel eens zeer de pest over zou kunnen krijgen. Niet drinken, niet roken, niet vet eten, geen drugs, altijd maar hardlopen. En het geslachtsdeel alleen maar gebruiken om door te plassen. Ja dan zou ik ook terstond een lokaal onweerswolkje creëren. Om vervolgens eerst wat plaag bliksem vlak achter zijn reet te plaatsen. Als hij dan omhoog zou kijken om te vragen of dit nodig was. Direct een massieve bliksem in zijn hersenpan te plaatsen zodat er alleen nog maar een paar rokende schoenen zouden staan. Vervolgens staat hij natuurlijk voor de poorten te wachten in het andere vertrek. Normaal heb ik daar mijn mensen voor. Maar in dit bijzondere geval kom ik zelf even langs. Het gesprek zou zo kunnen gaan:
‘Goedemorgen, ik ben net getroffen door de bliksem. En nu sta ik hier. Altijd gezond geleefd, en nooit geen seks gehad. Ik heb hem alleen gebruikt om te plassen. Mag ik nu in de hemel?’ Read the rest of this entry →

31

10 2012

Treinen genoeg

Treinen genoeg

Hij was amper veertig, en zag er keurig verzorgd uit. Niets op aan te merken. Gewoon, spijkerbroek Polo shirt, en een paar gemakkelijke schoenen. Daar lag het niet aan. Maar in zijn hoofd heerste wanorde. Zijn relatie was vijf jaar geleden beëindigd Twee zoons en een dochter waren er uit het huwelijk ontstaan. Het was pure liefde en hartstocht geweest. Maar hoe heeft het zo mis kunnen gaan? Het is niet dat ze elkaar niet meer mochten, niet meer van elkaar hielden. Dat was het eigenlijk niet. Beide een drukke baan, en wisten niet meer waar de dag begon of stopte. Er was ook niemand anders, maar de vonk was er niet meer. Het voelde nog als broer en zus, anders was er niet meer. Totdat het verlossende woord er uit kwam. Vijf jaar geleden. Het perron was leeg, en somber. Hoge bomen aan weerszijde maakte dit nog dramatischer. Zijn kinderen zag hij niet veel meer. Ondertussen in de pubertijd, en is sowieso een moeilijke tijd. Het lag ook niet aan zijn kinderen. Maar een vader die nooit vrolijk kan zijn zoek je niet al te vaak op. Een andere relatie was er nooit meer van gekomen. Niet dat hij nooit meer een poging had gedaan. Maar na een paar keer word je steeds onzekerder. En denk je dat je het niet meer kan op één of andere manier. Maar vandaag was hij ingetogen vrolijk. Vandaag had hij zijn besluit genomen. Hier zou zijn leven eindigen. Voor hem hoefde het niet meer. Niet meer de schijn ophouden. Geen bakken met pillen meer slikken. Het is mooi geweest. Sorry god, of wat er eventueel is. Had je maar een beter stel hersens moeten meegeven. Één sprong, en weg. Weg naar de vrijheid. Het station scheen leeg te blijven tot de volgende trein. Maar het kon hem ook niet schelen wie erbij zouden zijn. Vrij onbeschoft, dacht hij. Maar dan ben ik er toch niet meer. Thuis had hij een duidelijke brief achtergelaten. Daar moesten ze het maar mee doen. Nog geen trein te bespeuren, hij moest nu toch snel komen. Op de grote digitale klok sprong het volgende cijfer voor. Nog vier minuten, dan was het zover. Bijna aan het eind van het perron. Niemand zou het verder opvallen.

Read the rest of this entry →

25

09 2011