Posts Tagged ‘glas’

Ik heb hem drie weken

Ik heb hem drie weken

Mijn bril…. Eerst even wennen zeggen ze. Kan een week zijn, kan ook meer zijn. Ja, ik zal er dus nooit aan wennen. Een stukje vrijheid is weg. Ik weet het, er zijn mensen die hun leven lang al een bril dragen. Maar bij mij heeft het nog lang geduurd. Vierenvijftig, valt dus mee. Een doosje, een doekje met spray. Psst psst, poetsen poetsen. Krijg het toch niet echt schoon lijkt het. Pootje achter één oor zit toch echt niet lekker. Het klemt ook tegen mijn hoofd aan. Nog maar even terug naar de opticien. Is mijn hoofd te groot, of de bril te klein? Het zal mijn hoofd wel zijn. Beetje buigen, een beetje draaien. Ja, stukken beter. Maar het blijft iets vreemds op mijn hoofd. Ik loop ook een stuk hoger. Het lijkt wel of ik drie meter ben, en nou… Dat ben ik echt niet. Maar wat een zicht! Ik miste echt wat! Alles is kraak helder. HD is nu echt HD. Multi focus, ook de IPad is perfect te lezen. Ook de klok is weer rond geworden, en de IPad weer rechthoekig inplaats van trapezium vorm. Ik heb blijkbaar ook nog een cilinder, maar dat is mooi. Die was ik al jaren kwijt. Zo zie je maar, geluk bij een ongeluk. Een beetje regen, dat is lekker. Ruitenwissers zitten er dus niet op. Waar haal je nu weer iets vandaan om alles te drogen. Er moet dus voortaan altijd iets in mijn zak zitten. Gelukkig zie ik alles nog aardig zonder bril, maar toch. Je raakt er aan gewend. Even je neus snuiten, dan moet toch alles weer af. Waar laat je dat ding nou weer. Nu heb ik nog vrij lange wimpers ook. Read the rest of this entry →

21

08 2012

Kleine steentjes

Kleine steentjes

Kleine steentjes zijn fijn. Ze worden ook wel zand genoemd. Als ik aan zand denk komen er vele beelden bij mij op. Vaak als eerst witte zandstranden, met blauwe lucht en bijpassende palmbomen. Dames schaars gekleed, zon en warmte. Maar ook de Nederlandse kust. Weliswaar zonder palmbomen, niet altijd blauwe lucht. Maar toch, aangenaam dito dames en het kan ook warm zijn. Maar ook metsel zand. Lekker grof, grondlucht en plakkerig. Verder kan je er ook niet veel mee. Zandtaartjes blijven niet staan. Dan hoor ik stemmen van kinderen. Omgeven door meestal zware stenen “de zandbak”. Met scheppen in hun handjes gaan ze tekeer. In ons hart zijn we allemaal een beetje Duits. Alsof ze naar Japan willen graven. De ene kuil na de andere. Gelukkig zijn ze niet zo groot. Dus meestal wordt het ene gat met het ander gevuld. Avonds weer goed afgedekt. Anders dient deze nachts onderdak voor een heel ander soort fenomeen. Het zand gaat er beter van plakken, maar het stinkt zo. Maar ook heel fijn verdeeld over een bruin papiertje. Meestal niet echt een hobby voor de meeste mensen. Want na gebruik komt de verf. Te dik te dun, te veel wind, haren die loslaten. En net als je denkt, er zit niets aan m’n kleren. Ligt er een prachtige vlek op je straatje. En krijg het daar maar eens uit. Een doek met heel veel terpentine. En zowaar ben je er in geslaagd de vlek minimaal tien maal zo groot te maken. En net als je denkt, oh ja dit was niet mijn hobby met aderen als tuinslangen in je nek komt moeder de vrouw kijken. ‘wist je dat er een hele grote vlek achter je licht?’ Read the rest of this entry →

07

11 2011