Bijna perfecte avond

Het is half acht, en 30 graden buiten. De zon staat al laag, want je zit hier toch een stukje dichter bij de evenaar. Het piepkleine dorpje het Nin. Gebouwd zo’n duizend jaar voor de jaartelling. Alles straalt rust uit, ook al is het druk ’s avonds. Het zijn mensen op zoek naar een restaurant of gewoon een ijsje scoren. Maar niemand loopt gewoon. Alles op halve kracht, en dan nog iets langzamer. Dit is het beste ook. Anders loopt het zweet op plekken waar je het nu even niet wilt. We komen uit in een restaurant dat we al jaren kennen. Een soort van zekerheid na een paar andere restaurants. Het is nooit echt slecht, maar je hebt betere, en nog betere. Het wordt een biefstuk, salade en frietjes. Gewoon omdat het kan. Nog niet veel Nederlanders gezien, en net als mijn vrouw dit zegt… Schuift een tafeltje naast ons aan. Zo te zien gescheiden vader met wat kinderen en zijn vader en moeder. Dochterlief van een jaar of vijftien weet haar mondje te roeren. En gaat de confrontatie met pa om de minuut aan. Opa bemoeid zich er ook mee, maar durft niet zo ver te gaan om te zeggen. ” Zeg kleinkind lief, zou je niet eens iets groots in je mond kunnen duwen. Zodat we het stomme geraaskal even niet hoeven te horen.” Gefriemel en gezwaai in het rond, en daar gaat de iPhone op de 3000 jaar oude grond. U weet al wie dit overleeft. Istie nou stuk? IJzige blikken, geen commentaar. Alleen wat onverstaanbaar gemummel. Toch een manier gevonden om het geheel stil te krijgen. Een tafeltje achter ons schuift een Duits stel aan. Meneer trekt een sigaar uit de koker waar je ‘U’ tegen zegt. Maar vraagt netjes aan de mensen naast hem of zij bezwaar hebben dat deze in de fik gaat. Het is wel buiten dan, maar er staat werkelijk geen zuchtje wind. Nee, geen bezwaar hoor. Behoedzaam wordt de sigaar aangestoken. Zichtbaar genietend bij elke trek gaan er dikke wolken de lucht in. Ik geniet ook, al is de mijne nog niet een kwart van die andere. We krijgen nog een glaasje van het huis. En nemen dan nog een bak koffie. Dit hebben ze hier echt tot kunst verheven. Overal de perfecte smaak, geweldig. We betalen en staan op. Ik richt mij nog even tot de meneer met de sigaar, en vraag of hij een beetje tot rust komt zo. Eerst een verbaasde blik, zo van wie is die wildvreemde dan wel. Maar snapte het al snel. Jazeker helemaal. Ik geef hem een hand, en vertel hem zo door te gaan. Het zijn de rustpunten die goed voor u zijn. We lopen terug naar de oude poort, en komen langs de Italiaanse IJsboer. Twee Lesnjak. Oftewel hazelnoot ijs. Nu is de sport om deze snel rond te draaien en terwijl likken. Anders ga je het niet redden zonder te druipen bij deze temperaturen. In het poortje staat nog iemand een gitaar te verkrachten. En zingen was ook al niets. Zo jammer, had het bijna de perfecte avond geweest. Morgen proberen we het weer.

Privlaka

Website Pin Facebook Twitter Myspace Friendfeed Technorati del.icio.us Digg Google StumbleUpon Premium Responsive

About The Author

Martin van Gijn

Other posts by

Author his web sitehttp://martinvangijn.nl

17

07 2015

Your Comment