Van LED verlichting raak je in de war!

Van LED verlichting raak je in de war!

En van trekken doof…. Als ik de afgelopen dagen het nieuws volg zit het vol met raadsels, en mysteries. Nu hebben knappe wetenschappers er heel lang over gedaan om LED’s zodanig te transformeren dat ze elke kleur konden uitstralen die je maar wil. En nu ook nog eens sterk genoeg om bij te kunnen lezen. En zelfs planten te laten groeien. Ze zitten in je telefoon en computerscherm. Hulde aan ieder die dit mogelijk gemaakt heeft. Maar ho, er kunnen toch niet alleen maar voordelen aan kleven. Gatver, het zal toch eens te perfect worden. Nee hoor, er is zowaar een platform LED verlichting opgestaan. Want ja, ze zitten zelfs in kinderspeelgoed. We vergiftigen onze kinderen met licht! Het is een schande! Nu zit ik al weer een aardige tijd achter zo’n beeldscherm. En zowaar nog steeds niet stekeblind. Mijn kleinzoons, en dochter zijn zo’n beetje geboren met een Ipad voor hun oogjes. En ik zie dat ze nog steeds de snoepjes kunnen vinden die ik ze voor hou. Maar natuurlijk zijn er hele hele felle lichtjes waar je niet expres moet inkijken. Maar je moet ook niet in  de zon kijken. En die staat er toch ook al een poosje. En alle kleine kinderen zullen van nature hier niet een uurtje inkijken. Dit doet pijn. Zo moet je ook je vingertje niet in een kaarsje houden. Dan wordt hij zwart. Maar ik kan u garanderen dat ruim voor die tijd het vingertje teruggetrokken is. En brullen als de brandweer. En wat het betreft van de biologische klok. Gewoon op vakantie gaan in de winter naar een land met veel zon. En vergeet je tablet niet!

Dan was er ook nog iets in Groningen. Hij gilde geen Allah is groot, dus niets aan de hand. Geschoten door de politie, messen, mensen verwond. In de sloot gesprongen, of gevallen. Toch weer opgevist. Reanimatie, of toch niet. Was toch al dood bij bovenkomst. Had zijn eigen keel doorgesneden. Verschillende kapmessen. En verder is er totale rust na deze actie. Geen paniek, alles rustig, niet meer over praten. Snel vergeten, dank u. Er komt nog een onderzoek, Resultaten zullen denk nog lang op zich laten wachten. En zullen nog ergens in de komkommer tijd als heel klein berichtje in de krant verschijnen. Wij hebben geen terroristen in Nederland! Punt uit, niet meer over praten. Wat een paniek, niets aan de hand. Tot er iemand een vuilniszak aan een paal bind met tape in een stationshal. Sluiten die hap, iedereen eruit. Wagentjes met rupsbanden en grijp armpjes. Mannen in bompakken, en rood witte tape. En weet je wat? Ik kon er niet warm of koud van worden. Dat het hier niet kan gebeuren? Natuurlijk wel, maar nog steeds dat stemmetje in mijn achterhoofd “we leven in Nederland, dit hebben wij niet”. Iemand had toestemming gegeven voor een camera op te hangen in een vuilniszak. Ja natuurlijk, ik zou ook niet weten waar ik mijn camera aan zou moeten aanhangen. En iedereen valt elkaar weer in de armen van het lachen. Maar wie was nu die gek in Groningen? In Afghanistan weten ze er wel raad mee. 16 stuks naar de eeuwige jachtvelden vandaag. Je moet toch een hobby hebben. Helaas kun je het maar eenmaal doen deze hobby. Nee, dank je. Eens in de drie jaar wat siervuurwerk voldoet aan mijn behoeften. Dan nog een goeie vandaag:

“Israël en Hezbollah willen strijd niet laten escaleren” Is de Paus katholiek? Ha ha ha, ga eens thee drinken met z’n allen. Je weet nooit hoe het uitpakt. Al stuur je één partij naar mars zullen ze elkaar nog lastig vallen.

Gelukkig hebben wij de komende dagen onze handen vol aan veel ergere dingen. Zullen we minder treinen inzetten? Hebben we nog genoeg zout? Is er nog genoeg open haard hout te koop? Zullen de wissels niet bevriezen? Een putdeksel in een tunnel die maar niet vast wil gedurende twee dagen. Allemachtig, rot er een emmer epoxy hars in, een binnen een half uur kun je er overheen. Terwijl ik dit allemaal zit te overdenken sta ik te wachten op mijn vrouw voor de bibliotheek. Er was een berichtje op de telefoon. Aangevraagd boek is binnen. Terwijl ik staat te wachten komt er een vrouw uit lopen. Nou ja lopen, het was meer voortplanten dan lopen. Slof slof slof, en stond soms even in gedachte. Ik kon nog net de tekst lezen op het voorste boek. “Eerste hulp bij burn out”. Allemachtig, die heeft nog wat te doen. Op hetzelfde moment staat er nog steeds iemand op een parkeerplaats naast mij. Hij is tussen de tachtig en schijndood, en heeft nog niet bewogen zolang ik hier sta. Er komt een ander rood wagentje de bocht om piepen. Er stapt een vrouwtje uit op hoge hakken, kort rokje. En heeft blijkbaar enorme haast. Gooit wild de deur dicht, en tap tap tap snelt ze naar de ingang van de bibliotheek. En ik denk, doe nou direct dat boek reserveren van die slof slof daarvoor. De oude man naast mij heeft nog steeds niet bewogen. Intussen is mijn vrouwtje weer terug met een stapel boeken. Kijk eens wat ik allemaal heb! Ik zeg, het is mooi. En rijden langzaam weg. Oh ja, als je morgen Italiaanse les hebt, en je ziet een grijs wagentje staan met een heel oud persoon erin. Dan is deze dood, en moet je even 112 bellen.

Website Pin Facebook Twitter Myspace Friendfeed Technorati del.icio.us Digg Google StumbleUpon Premium Responsive

About The Author

Martin van Gijn

Other posts by

Author his web sitehttp://martinvangijn.nl

29

01 2015

Your Comment