Garnalen vissen

Garnalen vissen

Als ontspanning doe ik dit een enkele keer. In je eentje is niet leuk, dus ging mijn zwager mee. Best nog een onderneming, pakken mee. Netje, zak, touw en dergelijke. We lopen het tunneltje onderdoor, en verbaas me weer over het natuurgebied waar we vroeger doorheen liepen op dit pad. Konijntjes en herten kunnen we niet meer zien. het is gewoon te ver weg. Jammer, weer een stukje contact met de natuur dat je kwijt bent. Alleen natuurmonumenten zelf mag er komen, ik doneer daar keurig elke maand voor. Eindelijk bij het strand aangekomen komen er al mensen toegesneld.
’Gaan jullie vissen?’ Waad pakken aan, visnet bij je? Ja we zullen toch geen vlinders gaan vangen denk ik. Of kijken hoe dun het water is.
’Garnalen, garnalen gaan we vissen.’
’Zitten die hier dan?’
’Aan de andere kant ligt Stellendam, zal toch wel. Wel eens van Stellendamse garnalen gehoord?’
’Oh ja.’
En zo slepen wij het net langs de bodem van de zee. Rustig water, en zo met z’n tweeën kun je van alles bepraten. Na zo’n 500 meter te hebben gelopen wordt het tijd de vangst te gaan bekijken. Het loopt al wat zwaarder, dus er moet wel iets in zitten denk. Langzaam naar de kant. Ik probeer altijd een stuk uit te kiezen waar geen mensen lopen. Niet omdat ik niet van mensen hou, maar die vragen altijd. En ik kan het niet helpen, maar stel nu toch gewone vragen alstublieft. Aangekomen met een zeer teleurstellende vangst van een net vol krabben komen er al mensen aangelopen. Een familie met wat kennissen zo te zien. Kinderen van een jaar of twaalf. Ik sta al op scherp betreft de opmerkingen betreft, en ik krijg te maken met het volgende verhaal.
’Vangt u garnalen?’
’Ja, dat was de bedoeling, maar nu nemen we de krabben maar mee.’
’Wat doe je daarmee dan?’ Oh, jee. Ze gaat te ver, ik voel het aankomen. Sorry, maar kijk toch gewoon. Laat de kinderen meekijken, en wens ons een behouden jacht of zoiets. Maar nee hoor…
’Weet u nu wanneer het een mannetje of vrouwtjes krab is?’ Nu heb ik mij daar nog niet mee bezig gehouden ooit. En ik kon mij niet meer inhouden.
’Jazeker’, met iets verheven stem, ’ik rol ze in een oude krant, en steek hem dan aan twee kanten aan. Als het een lul is blijft hij erin zitten.’ Zo het was eruit, soms gaat het zo. En ik had ook werkelijk geen idee of het nu mannetjes of vrouwtjes waren. Het maakt voor de soep niet uit.
’Dit is zo jammer’, slaakte zij bijna met een put-diepe zucht uit.
’Je had zeker een meer biologisch verhaal verwacht neem ik aan?’
’Ja, inderdaad heel erg jammer dit.’ Ze vertelde nog een verhaal van vorig jaar met de school op een ander strand. Enz… Ach, het netje was weer leeg, en we gingen de zee weer in. Veel plezier nog riep ik.

About The Author

Martin van Gijn

Other posts by

Author his web sitehttp://martinvangijn.nl

31

05 2014

3 Comments Add Yours ↓

The upper is the most recent comment

  1. Maya Schrier-Urbiztondo #
    1

    Hoi Martin,

    Wat een mooi verhaal! Je kunt het ook zo levendig vertellen. Je schrijfstijl vind ik heel leuk!

  2. Maya Schrier-Urbiztondo #
    2

    Is jouw boek al te koop in de winkels? Ik ga zeker er een kopen



Your Comment