Na lang denken

Na lang denken

Mensen gaan relaties aan. Mensen willen liefhebben, althans de meeste dan. Luisteren naar elkaar. Dezelfde interesses, dezelfde muziek. Of niet, maar kun je verliefd worden op bepaalde „trekjes” of uitdrukkingen. Op de manier waarop ze loopt, de manier waarop ze haar haren droogt. Het zijn ogenschijnlijk geen gekke dingen, maar dingen waar je van bent gaan houden. Hij/zij behoeft geen kampioen te zijn in schaken, dammen of judo. Een kus in je nek in het voorbij gaan, terwijl ze een glaasje rode wijn naast je neer zet. Ze raakt je arm aan. God, wat kan ze toch koude handen hebben. Maar dat komt straks weer goed. Een beetje wijn, een beetje open haard. Het komt weer goed. Er zijn kinderen, kleinkinderen, en nog meer aangetrouwde kleinkinderen. Elkaar vrij laten, maar toch dicht bij elkaar. Niemand heeft de wijsheid in pacht. Als je ver weg bent, en hoor je dat bekende liedje. Dat je de ander aankeek, en van geen tijd meer wist. De elektrische vonk toen de lippen elkaar raakten. Was het dit moment? Was dit het juiste moment? De vraag vervaagde bij de lichte druk van elkaars lippen. Een stukje terug, en weer naar elkaar. Nu met meer vertrouwen, en wat langer. Je mond een klein beetje open, het geluid valt weg. Als staat de muziek toch keihard aan. Maar niet voor jullie. Jullie horen niets meer. Het is alleen nog voelen en aftasten van deze pure chemie. Ogen worden zwarte gaten die niets ontziend alles opzuigen. Twee zielen smelten samen, niets is sterker. Of toch? Verbindingen worden zwakker.

Je had het zo niet gedacht. Na de eerste maanden al, je wilt doorgaan terwijl je beter weet. Je wilt dat ultieme gevoel van dat eerste moment weer meemaken. het moet, het is goed. Maar het wordt niet beter. Het wordt zelfs slechter. Om toch iets te bewijzen komen er toch kinderen. Het lijkt goed, liefde kun je ook daaruit putten. Maar het geweld lijkt steeds sterker te worden. Je verbergt je achter leugens. Je geeft de ander meer gelijk dan je lief is. Je gaat achteruit, en ”pikt” veel. Te veel! Je weet dat het niet beter wordt. Het kan niet uitblijven, je moet weg. Rust, alleen nog rust. Anderen begrijpen het niet. Ze kunnen het ook niet begrijpen. misschien maken zij hetzelfde wel mee? Ze weten niet wat er echt gebeurd is. Hier het boek, het moet toch een keer bekend worden. al zou het maar een waarschuwing zijn voor anderen. Herken de echte liefde op tijd. En maak je geen verwijten. ” Liefde is niet gewelddadig”

Voor het overzicht klik hier.

About The Author

Martin van Gijn

Other posts by

Author his web sitehttp://martinvangijn.nl

24

04 2014

Your Comment