Het gebeurde op een olie platform

Het gebeurde op een olie productie platform

Heel lang geleden op een platform op de Noordzee. Werkend als een Technician, week op week af. Altijd weer proberen alles draaiend te houden, en onderhoud te verrichten. Het was nog een tijd van no nonsens. Maar er was orde en netheid. Een duidelijke verdeling van de functies. En natuurlijk een hand vol baasjes. En jaa, in die tijd toch best ontzag. Amerikanen, Engelsen orde zal er zijn. Zo waren er op alle kamerdeuren van deze “belangrijke” mensen naambordjes gemonteerd. Baas één, baas twee, opper baas enz. Ook hadden deze een eigen telefoon. Ik wilde dit eigenlijk een beetje ondermijnen. Want wij als de gewone man zouden toch ook best een naam mogen hebben op de deur. Kijk, telefoon was uitgesloten, maar een naam moet toch kunnen. Nu moet je bedenken dat dit allemaal zware metalen deuren waren. Dus moet je zo’n naam bordje lijmen of vast boren. Het laatste leek mij wel het beste. Zekerheid voor alles. Nu wilde ik geen gewoon bordje maken, maar natuurlijk iets bijzonders. Ik had iets in gedachte van een groot klei tablet. Maar ja, hoe kom je op een platform aan klei? Nu waren er tijdens de nieuwbouw afdichting pakketjes achtergebleven van wartels. Dit zijn dingen waarmee je kabels in een lasdoos monteert. Je moest de folie verwijderen, en dan gedurende enkele minuten kneden. Een stuk of twintig bij elkaar gegooid, en was ook nog de juiste kleur. Rood bruin. Na een half uurtje kneden en doen stonden er twee namen op. Die van mij, en mijn collega. Kijk, vastboren kon ik niet maken natuurlijk. Maar het moest wel zo lijken. Van vier flinke bouten de koppen afgezaagd. En met een beetje lijm deze er netjes aangezet. Het was net echt. Maar voor de echte montage aan de achterkant twee platte magneten geplaatst. Na het eten deze meegenomen en klik, het zat er op. Simpel en effectief. Je kon er niet omheen kijken zal ik maar zeggen. Dit ging een paar dagen goed. Wel commentaar van anderen natuurlijk. Zo van,.. ‘Heb jij daar toestemming voor?’. Met veel bravoure; hoezo toestemming? Tot die zondag middag. Er werden toen nog kamer controles gehouden. Door de supervisor, Maintenance voorman, en medic. Op netheid, en andere zaken. Via het intercom systeem werd ik opgeroepen. Direct naar je kamer komen. Jaha, ik wist wat er aan de hand was. Opvallend vrolijk en fluitend kwam ik de trap op. Daar stond het drietal met de handen over elkaar. Er kon geen lachje af. Recht voor mijn kamer.
‘Wat is dit’, was de vraag. Ik antwoordde tamelijk onnozel, ‘een naam bordje van mij en mijn collega.’
‘Ja, dat zien wij ook wel! Maar hoe kom je erbij om zoiets op je deur te zetten? En nog wel zo op je deur geschroefd. Dit kan toch helemaal niet!’
‘Nou, ik dacht zo jullie hebben ook een naambordje. Waarom zou ik dat niet op mijn deur zetten?’ De hoofden liepen rood aan. Nek aderen als tuinslangen. Ik stond gewoon te genieten, en wachtte nog even langer met een uitgebreide glimlach. Werkt altijd, worden ze nog roder van. ‘Dus het mag niet?’
‘Nee natuurlijk mag dat niet!’
‘Ik zet een stap langs hun heen, en trek in één beweging “ons” naambordje van onze deur. En spreek de woorden: ‘Nou, dan haal ik het eraf.’
De Amerikaanse supervisor wist niet wat er gebeurde. De medic zakte spontaan door zijn benen. En de maintenance voorman begon hysterisch te lachen. Ik heb het zo maar gelaten, en weer fluitend weggelopen.

Website Pin Facebook Twitter Myspace Friendfeed Technorati del.icio.us Digg Google StumbleUpon Premium Responsive

About The Author

Martin van Gijn

Other posts by

Author his web sitehttp://martinvangijn.nl

Your Comment