Met de boot van Hellevoetsluis naar Amsterdam. Gasten aan boord: Mark Rutte, Marianne Thieme, en Alexander Pechtold.

Met de boot van Hellevoetsluis naar Amsterdam. Gasten aan boord:  Mark Rutte, Marianne Thieme, en Alexander Pechtold.

 

Heeft u dit ook wel eens, dat er vragen worden gesteld aan mensen uit de politiek. En die maar geen antwoord willen geven op de gestelde vragen. Ook de reporter zich om de tuin laat leiden. Tenen krommend is dit. Nu was ik vandaag toevallig in de haven van Hellevoetsluis. En had wat mensen uitgenodigd om een stukje te gaan varen. Het was Mark R, Alexander P, en Marianne T. We zouden naar Amsterdam varen, en daar wat rondhangen. Maar voor we vertrokken moesten we wat eten en drinken inslaan.

‘Marianne, zou jij wat eten kunnen inslaan? Er is een supermarkt hier om de hoek.’

‘Oh, omdat ik een vrouw ben of zo?’

‘Welnee, maar ik dacht jij hebt nog al verstand van dieren en zo, hamburgers frikadel.’

‘Oh nee, er komen alleen biologisch gekweekte dingen aan boord, en zeker geen dierenleed.’

‘Maar natuurlijk, neem je tas mee het is rechtsaf. Zo heren, zullen wij de rest van de boot controleren. Alex, als jij wil kijken of er genoeg brandstof in de tank zit. En Mark het water en buitenverlichting. Ik ga ondertussen het liggeld afrekenen.’ Het is best druk bij de havenmeester, dus ik ben aardig wat tijd onderweg geweest. Fluitend loop ik terug, klaar om te vertrekken. Ik stap op de boot, en zie beide heren aan het kleine tafeltje zitten met een borrel.

‘Zo, alles voor elkaar heren?’

‘Hoe bedoel je?,  Vraagt Alexander.’

‘Gewoon, ik heb betaald en jullie zouden die paar puntjes controleren.’

‘We kwamen er niet uit!’

‘Wat bedoel je Alexander, zo moeilijk was het toch niet?’

‘In eerste plaats vonden we het besluit niet democratisch genomen. Voorts was de verdeling niet helemaal in evenwicht. En konden we niet aan het verzoek voldoen zonder een polarisatie te veroorzaken in onze sociale aangelegenheden. ‘

Allemachtig, ik vroeg alleen maar te kijken of er nog genoeg diesel in de tank zat!’

‘En Mark, jij nog in de water voorraad kunnen kijken.’

‘Aangezien dit van levensbelang kan zijn heb ik dit door de vingers gezien. Maar de polarisatie zaak sprak mij al boekdelen, en was eigenlijk niet van plan mee te participeren in dit ondemocratisch genomen besluit.’

‘Zit er water in de tank ja of nee?’

‘Ja, en nee.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Nou, ik heb geprobeerd in de tank te kijken, en ik wist niet of het dopje nu links of rechtsom moest. Daar ik bang was om eventueel schade aan de tank te veroorzaken, heb ik hiermee gewacht. Misschien kunnen we zo een commissie oprichten om de links en rechtse zaak beter onder de loep te kunnen nemen.’

“Allemachtig” Nu toch rood aan het aanlopen pak ik Rutte bij zijn oor, en sleep hem onder hevig au geroep de kajuit door naar de watertank.

‘Zo, wat hebben we hier? De water tank!’

‘Met het dopje’, roept Mark in extase.

‘Met het dopje ja, moet hij nu links of rechts?’

‘Ik weet het echt niet’, roept Mark uit.’

‘Zou je het niet eens proberen dan?’

Mark draait links, en rechts. Maar de dop gaat er niet af.

‘Wat dacht je van recht omhoog Mark?’

‘Gut, daar had ik niet aan gedacht.’

Met één ruk komt het dopje los, en houdt het triomfantelijk omhoog.

‘Hij is los!’

‘Goh, het eerste succes vandaag Mark, applaus voor jezelf.’

‘Zit er nu water in?’

‘Hoe doe je dat?’

‘Nou roep er eens in, misschien praat hij terug?’

‘Ohw, zit daar zo’n pratende chip in?’

‘Paprika of cheese Union?’

Mark kijkt mij wat vreemd aan.

‘Natuurlijk zit er geen chip in, wel water en hoeveel?’

‘Tsja, dat is een probleem.’

‘Dat is helemaal geen probleem, pak dat latje wat ernaast ligt. En duw het er in.’

‘Het drijft.’

‘Natuurlijk drijft het, duw het onder!’

Markt duwt het onder, en wacht…

‘Er zit echt geen pratende chip in?’ Ik krijg nijging om hem billenkoek te geven met het latje dat er toch uitziet als een Spaans rietje. Ik begin langzamerhand te begrijpen hoe we in die crisis terecht zijn gekomen. Ik pak zijn hand beet, en trek het latje omhoog.

‘Hoeveel zit er in?’

‘Er staat niets op toch?’

‘Tot hoever is het latje nat?’

‘Driekwart, aha ik snap het. Ongeveer 150 liter.’

‘Hoe kom je nu op 150 liter?’

‘Ik heb daarstraks de tank opgemeten, lengte maal de hoogte en de breedte.’

‘Gelukkig, er is nog hoop…’

We lopen terug naar de borrel tafel. Ik schenk  eerst een borrel voor mijzelf in. Dat heb ik wel nodig. Met trillende handen breng ik het glas aan mijn mond, en neem een ferme slok. Zo dat is beter.

‘Alexander, de diesel? Kom niet met net zo’n kul verhaal aan, want ik zit er een beetje doorheen.’

‘Mmm, ik heb de tank wel gevonden. Maar ik kon er niet in kijken.’

‘Nee, ik ook niet. Loop eens mee naar voren.’

‘Niet aan mij oor trekken hoor, ze zijn al groot genoeg!’

Ik zet het contact van de motor aan, en Alexander kijkt mee.

‘Tachtig procent.’ Er is echt nog hoop. Zo alles voor elkaar, en we wachten op Marianne. En wachten… Na een uur komt mevrouw met een rood hoofd de boot op gestrompeld. Kom dan zal ik je helpen met de tassen. Deze zijn volkomen leeg?

‘Waar is alles, vraag ik beleefd.’

‘Dat zal ik vertellen. Ik zag lekkere hamburgers liggen, maar het was niet duidelijk of dit van koeien kwam die vrij kunnen rondlopen. Toen zag ik kip saté liggen, maar ik was bang dat dit van kippen kwam die de snaveltjes van waren ingekort. Ik zak het helemaal voor mij. Van die zielige kuikentjes. En toen zag ik ook nog wel varkens lapjes liggen, maar ja…

‘Je vroeg je af of die niet lekker in de modder hebben liggen wroeten?’

‘Precies!’

‘Nou dat is dan maar goed ook Marianne, want ik vindt het zeer onpasselijk om van een varken te vreten die heel de dag in de bagger en stront heeft liggen draaien. Als jij die wel lekker vind, be my gast. En van die kippen zonder puntje aan der snavel had ik helemaal niet erg gevonden. Heb je wel eens een kip gezien die is aangevallen door een paar met wel een puntje aan der snavel. Nou ik kan je vertellen dat dit geen fraai gezicht is. Je krijgt spontaan trek in een broodje rosbief. En natuurlijk is het fijn dat die koeien fijn kunnen rond dartelen. Maar ik had vanavond toch best een lekkere dikke steak tussen m’n tanden willen voelen. Hoe is het met de rest afgelopen?’

‘Tsja, verpakking, toevoegingen, eieren uit leg, of is het lig batterijen.’

‘ Zal ik jou eens wat anders voor je batterij verkopen? Dan kun je even gaan liggen, of leggen. Wat je wilt!’ We gaan vertrekken dame en heren. Trossen los, het ruime sop op. We maken er een gezellige dag van. Gelukkig had ik het één ander al voorzien, en heb aardig wat frikadellen, kroketten  en hamburgers in de vriezer liggen. De oogjes van Mark en Alexander beginnen te fonkelen, en zie Mark en Alexander in hun handen wrijven. Voor de zekerheid ook nog maar een kratje bier achterin gegooid. Want regeren is vooruit zien, niet toch?

About The Author

Martin van Gijn

Other posts by

Author his web sitehttp://martinvangijn.nl

15

06 2013

1 Comments Add Yours ↓

The upper is the most recent comment

  1. Henny #
    1

    Is dit eigen werk, heel leuk, hoor.



Your Comment