Witte muizen

Witte muizen

Vroeger als kind had ik witte muizen. Als ik er aan denk dan ruik ik die typerende geur nog. Zaagsel vermengt met wat uitwerpselen. In die tijd had je nog niet die keurige korrels die je nu hebt. De pret was er niet minder om. Ik weet nog goed hoe je kon zien of het een mannetje of vrouwtje was. Man, wat hadden die kleine pest muisjes grote ballen. Ik dacht dan als die in verhouding bij mij tot net boven de knieën zouden hangen. Na enkele weken kwamen er jonge muisjes. Het waren net roze boontjes met twee zwarte puntjes. Dit waren de ogen die nog niet open waren. Na zo’n tien dagen pas. Vond ik maar raar toen. Wat heb je daar nu aan? En dat staartje, dat leek dan wel weer op een krul staartje van een biggetje. Elke dag zat ik ermee in m’n handen, en bewonderde hoe snel die kleine beestje groeide. Na een week of vier waren het best al grote muizen aan het worden.
Tot ik op zekere morgen het hok open deed, en zag dat ze alle vier stil in een hoekje lagen. Ze waren dood! Er was een klein beetje bloed bij de keeltjes te zien. Ik begreep er niets van! Hadden ze gevochten? Of wat? Mijn vader vertelde dat dit wel eens voorkwam. Vader muis vond er iets verkeerd aan, en had ze gedood. Gedood, gewoon vermoord zei ik nog! Er mankeerde niets aan, gewoon wit met een staartje. Het is mij altijd bij gebleven, waarom moesten die pluizige bolletjes met staart nu dood? Ze liepen niet mank, hadden leuke kraal oogjes. En van die bijna doorschijnende oortjes, met piepkleine haartjes. Dood om niks. Dat dacht ik gisteren ook toen ik het extra nieuws zag. Dood om niks. Twee kinderen zo jong, onschuldig, een leven voor zich. Dood om niks. Welke wangedachte kon deze vader ontwikkeld hebben. Een prachtige wereld voor zich. Je eigen vlees en bloed. Dit alles om de moeder en andere nabestaanden dit onmetelijke verdriet aan te doen. En voor wat? Deze kinderen hebben zichzelf niet gemaakt. Ze zijn ooit ontstaan door liefde die er ooit was tussen deze twee mensen. Het ongrijpbare, de psyche van de mens. Ik zou nog veel meer willen zeggen, maar kan het gewoon niet bedenken. Woorden schieten mij nu toch te kort. Onmetelijk veel kracht voor alle nabestaanden. Rust zacht Ruben en Julian. jullie hoeven niet meer bang te zijn.

About The Author

Martin van Gijn

Other posts by

Author his web sitehttp://martinvangijn.nl

20

05 2013

1 Comments Add Yours ↓

The upper is the most recent comment

  1. Henny #
    1

    Mooi gezegt, hoor



Your Comment