Het boodschappen briefje

Het boodschappen briefje

Vanmiddag lag van een vorige gebruiker van ons karretje het volgende briefje:
‘Stoelkussen hoesjes, koekjes, rouwkaarten’. Ik begin dan direct te denken wat voor leed zit hier achter? Of helemaal geen leed. Maar het volgende zou gebeurd kunnen zijn. Kees en Astrid woonden alweer bijna tien jaar in hun nieuwe huis. Ze hadden jaren hiervoor gespaard om dit te kunnen bouwen. Ze wilden eigenlijk eerst kinderen, nog voor ze getrouwd waren. Woonden in een huur huisje met aansluitend tuintje. Voor hun was dit al ruim voldoende om aan kinderen te denken. Ze oefenden wat af zal ik maar zeggen. Het maakte niet uit, een kindje was altijd welkom. Maar na twee jaar spontaan doen was de lol er toch aardig af. Bedoel, niet dat ze elkaar niet meer leuk vonden. Maar er zou onderhand iets gebeurd moeten zijn betreft de bijtjes en de bloemetjes. Toen kwam de tijd van alles goed doen. Op het eten letten, alles gezond. Niet te laat naar bed toe. En ja, ook de eisprong werd nauwlettend in de gaten gehouden. Hij was er zelfs al een keer voor naar huis gekomen midden op de dag. Maar het hielp allemaal niets. De dokter stelde een onderzoek voor beide voor. Hieruit kwam voor beide het nieuws als bij donderslag. Bij haar was de ontwikkeling tijdens de jeugd niet goed gegaan. Er waren verschillende vernauwingen. En bij Kees was het al niet veel beter. Waarschijnlijk door een virus infectie in zijn jeugd. Te weinig, te inactief. Ze waren eerst erg verslagen na dit nieuws, maar je moet toch verder. Kans op een adoptiekind was er niet. Want Kees was in zijn jeugd aardig de fout in gegaan. En bij dit soort dingen moet je verleden smetteloos zijn. Ook al is het niet echt jouw schuld geweest. Ze besloten het voorlopig maar zo te laten. Want het schijnt dat stress zeker niet goed is. Na een jaar of tien hadden ze aardig wat gespaard. Besloten werd om een huis te laten bouwen op zo’n duizend vierkante meter. Het zag er prachtig uit. Maar kinderen bleven uit. En toen na vijf jaar gebeurde het dan toch. Ze hadden er echt niet meer op gerekend. In verwachting! Kees was inmiddels voor zichzelf begonnen. Sportmasseur, en ontspanning technieken. Maar om meer thuis te zijn had hij een verbouwing gedaan. Het was zo goed als af toen daar de weeën begonnen. Snel naar het ziekenhuis, want het was eigenlijk nog geen tijd. Zo’n drie weken te vroeg.
Na drie weken loopt Kees in Action. Met z’n lijstje…. Hoesjes voor stoelen, koekjes, en rouwkaarten. Hij loopt voor zich uit te denken wat hij op de kaarten zou schrijven. De geboorte van…., nee. Met deze kaart wil ik jullie uitnodigen…, nee ook niet. Kees zijn zaak moest een feestelijke opening krijgen. En wel op dinsdag. Alles moest nog geheim blijven tot na het weekeind. Maar hoe krijg je nu nog post op maandag verstuurd? Zo kwam Astrid op het lumineuze idee van de rouw enveloppen. Deze worden wel op maandag bezorgd. En zo hielden ze alles nog geheim. Voor alle gasten waren klapstoeltjes beschikbaar. Maar die zagen er niet meer uit. En toevallig in de aanbieding bij Action. Neem direct koekjes mee. Die zijn ook best lekker. En de baby? Na een week al thuis, en groeit voorspoedig.
Nee hoor, het loopt niet altijd slecht af.

About The Author

Martin van Gijn

Other posts by

Author his web sitehttp://martinvangijn.nl

13

05 2013

Your Comment