Aangepraat schuldgevoel door onze regering

Aangepraat schuldgevoel door onze regering

Hoe heeft het zo mis kunnen gaan? Een aaneensluiting van opdringen van schuldgevoel door de jaren heen. Uh, wat zeg je nu? Waar gaat dit over? Ja, het sluipt er langzaam in. Het begon ergens met het schuldgevoel iedereen moet werken. Want als je afhankelijk bent van je partner, dan ben je een “nul”. Iemand die niet in de maatschappij staat, en telt dan niet mee. Je zou je schuldig gaan voelen om te gaan stemmen. Nee, volgens ons algemeen denkbeeld ‘dat ons is ingebeeld’ moet iedereen werken. Kinderen tussendoor ter aarde brengen. En dan weer snel aan het werk. We brengen ze naar de kinderopvang, en geven deze alle gelegenheid onze kinderen te vormen naar hun zin in de eerste levensjaren. Wel eens over nagedacht? Want ja, een moeder of vader die thuis zorgt dat alles voor elkaar is. Dat de kinderen thuiskomen, en hun verhaal kwijt kunnen. Een kopje thee met een koekje. Een huiselijk gevoel te geven, saamhorigheid. Met een beetje mazzel was oma nog even langs gekomen. Nee, getverderrie. Wat een raar idee! Nee veel beter werk je de hele dag. Worstel je om vijf uur door het vastgelopen verkeer heen. En haal je kinderen uit de opvang. Snel nog even een boodschap scoren, en dan snel naar huis. Of nee, dan moet ik ook nog koken. Zal ik hier direct maar de kant en klaar maaltijd meenemen. Of bestel ik het thuis op één van de “vet eten .nl” eten bezorg sites. Of gooi er nog een smakelozer pizza in de oven. De partner is ook al thuis, of staat nog even vast in het verkeer. Beide natuurlijk een auto, want je moet onafhankelijk zijn. Nee, lees je zult onafhankelijk zijn. Want het hoort zo. Toch? Niet dan? Geen tijd voor de kinderen, amper tijd voor elkaar. En al helemaal geen tijd voor jezelf. We moeten alles, we mogen niets meer. De kinderen bij de opa en oma. Welnee, die werken ook beide! En gelukkig steeds langer. Hebben die tenminste geen “last” van de kleinkinderen.

Als één van hen ziek wordt krijgen we de mantelzorg. Oh zo fijn. Dat scheelt in de kosten van de zorg. Langzaam deze kraan dichtdraaien, want het kan wel een beetje minder allemaal. Ook dit schuldgevoel is ons aangepraat. Want je bent toch een volledige mislukkeling als je je partner keurig laat verzorgen in een verzorging tehuis. Waar ze alle middelen hebben. Nee beter is aan te tobben, te vervuilen. En je zeer eenzaam te gaan voelen met z’n tweeën. Maar het is een zegen allemaal. En je bent een aso als je dit niet als vanzelfsprekend vindt. Schuldgevoel, schuldgevoel. Dat je op deze aardkloot ook nog eens aan jezelf toekomt wordt niet gevraagd. Weet je wanneer je weer aan jezelf toekomt? Als je door dit gekke, niet nodig gehaaste leven door lichamelijk onbalans een één of andere ziekte aan je kont krijgt. En een paar weken in bed beland. Nee, dan heb je het voor elkaar! Wel even tijd voor jezelf dan. Maar of dit wenselijk is? Ik heb eens vier maanden de tijd gehad. En ik kan u verzekeren dat je ineens heel anders tegen de wereld aankijkt. Wanneer gooien we de heilige huisjes om. Wanneer gaan we weer genieten van het leven? Wachten tot zevenenzestig, achtenzestig … Zeventig? Ja, dan gaan we genieten! Met een beetje geluk voor onze regering zijn we dan binnen vijf jaar dood. En is het weer kassa voor alle fondsen. En pensioen bedrijven. Het was zo’n aardig stel. Maar na veertien dagen is alles vergeten. Want we moeten door. Werk, haast, voort voort..

Van wie eigenlijk?

[wp_ad_camp_1]

About The Author

Martin van Gijn

Other posts by

Author his web sitehttp://martinvangijn.nl

07

09 2012

1 Comments Add Yours ↓

The upper is the most recent comment

  1. gerard #
    1

    Simpel toch: We gaan pas leven als we dood zijn.



Your Comment