Dak kisten

Dak kisten

Er is een vreemd fenomeen aan het gebeuren de laatste dagen. Op allerlei auto’s worden grote zwarte en grijze boxen gemonteerd. Spulletjes worden van zolder gehaald, en netjes opgeborgen in deze dak kisten. Mensen snellen ongeduldig in het rond. Nog de laatste etenswaren voor onderweg. Druivensuiker voor de aandacht. En vooral veel water, drinkwater. In het verre Oostenrijk is een bacterie opgedoken in het drink water. En dat wil je wel voorkomen. Want midden op zo’n ski piste wil je toch geen bruine strepen achterlaten. De sneeuw wordt er zo stroef van. En zo’n rare bobbel achter in je skibroek is ook geen prettig gevoel. Zeker niet als je nog eerst galant naar beneden moet skiën. En je moet er helemaal niet aan denken dat je ook nog even achterover valt, en een zogezegd zachte landing maakt. Nee, het leven gaat niet over bevroren rozen voor de wintersporter. Bedenk de weg er naartoe. Net onderweg, ‘mama ik moet plassen’. Godsamme, we zijn net twee minuten onderweg. Kon je dat niet eerder zeggen. Dan een uur later. ‘Zijn we er al?’ ‘Nee en hou nu een poosje je mond dicht. Ga maar auto’s tellen. Doe maar een DVD tje in de speler.’
‘Maar die heb ik allemaal al gezien.’
‘Dan kijk je ze nog maar een keer.’
‘Mag ik een snoepje?’
‘Nee!’
‘Nou, het is nooit leuk op vakantie, jullie zitten altijd te schelden.’
En dat de komende tien à twaalf uur richting Oostenrijk. Een schrale troost is dat je niet de enige bent die dit moet ondergaan. Kijk voor, kijk achter je, kijk opzij. Ja, vele lotgenoten allemaal dezelfde kant op. En waarom hebben we hier dan geen bergen? Vrijwel elk land heeft bergen, behalve Nederland. Maar wacht eens. Er is volgens mij een plan van bergen maken. Maar ik vraag me af hoe de fundering zich zal houden. Vroeger had mijn schoonvader een tuintje in Vlaardingen. Allemaal veengrond. Er stond ook een heg in. Deze was ongeveer tien meter hoog. Maar daar had je geen last van. Want net als een ijsberg stak deze maar één tiende deel boven de grond uit. Dit was gekomen van het ophogen van de grond de afgelopen twintig jaar. Dus ik heb sterke twijfels over de mogelijkheden. Zo heb je een prachtige berg gemaakt. En zo heb je nog maar een heuvel van honderd meter. Met een beetje geluk zakt deze dan door de aardkorst, en heb je een vulkaan. Heb je tenminste wel een echte berg. Alleen even wachten tot de lava is afgekoeld.
Maar dan eindelijk ben je er. Nog smerige handen van de sneeuwkettingen. Maar het eind is in zicht. Snel uitpakken, en wat eten. Je komt beneden, en zie alle bekenden van andere jaren, ze zijn er al. Het is net of je thuis komt.

[wp_ad_camp_1]

About The Author

Martin van Gijn

Other posts by

Author his web sitehttp://martinvangijn.nl

24

02 2012

Your Comment