De laatste helikopter voor Kerstmis

De laatste helikopter voor Kerstmis

Paul had net een vracht met speciaal voedsel op het platform afgeleverd. Het was bedoeld voor de speciale kerst maaltijd aan boord van het olie productie platform. Het platform staat zo’n tachtig kilometer voor de kust van Brazilië. Nu snel terug, en naar huis toe. Dit was ook nog twee dagen reizen. Aansluitend was Paul dan drie weken vrij. Z’n gedachten waren al thuis. Hij dacht aan zijn kinderen en kleinkinderen. Allemaal weer bij elkaar. Eens per jaar was het dan heel druk in huis. Maar dat hoorde er gewoon bij. Al die stemmen door elkaar van de kleinkinderen. Van hoog tot laag. Af en toe een kreet van de kinderen of het wat rustiger kon. Normaal vlogen ze altijd met z’n tweeën. Maar zijn collega zou anders een vliegtuig later moeten nemen. En Paul had hem weg gestuurd. ‘Ga jij nu maar. Ik red die laatste vlucht wel alleen.’ Op de heenweg was net al slecht weer geworden. Maar een helikopter kan heel wat verdragen. Maar wat hij nu zag op zijn radarscherm werd hij niet blij van. Donkerrode wolken partijen. Dit betekend onweer. En in dit gebied kan het aardig tekeer gaan. Paul besloot maar een stuk om te vliegen. Tikte eens op zijn brandstof meter. Dit moest nog makkelijk gaan. Paul droomde weer half weg denkend aan thuis. Grote kerstboom, met alle cadeaus eronder. Kerstmuziek op de achtergrond. Maar ineens een grote lichtflits. ‘Wat krijgen we nu? Komt dat slechte weer mee of zo?’ Paul draait snel aan het knopje van zijn radar scherm om wat uit te zoomen. Plots breekt het zweet hem uit. In plaats dat er beter weer zou zijn aan deze kant. Leek dit nog tweemaal zo erg. Brandstof om nog eens om te vliegen was er niet meer. Dus was het nu recht door het onweer heen. Hij maakte een flauwe bocht naar rechts, om met de neus recht tegen het front in te vliegen. Na één kilometer is het al raak. Heftige luchtbewegingen zorgen dat de helikopter als een steen naar beneden valt. Om vervolgens weer met een noodgang omhoog te vliegen. Maar al snel is hij door de eerste bui heen. En het lijkt zelfs iets rustiger te worden. Paul begint alweer jingle bell te neuriën, als uit het niets een bliksemflits de helikopter vol raakt. Alles is verlicht, om daarna een volledige duisternis achter te laten. Het hele instrument paneel is uitgevallen. En de turbines zijn er mee gestopt. Paul heeft het tientallen malen geoefend. En weet wat er nodig is om te kunnen landen zonder turbines. Maar nu in volledige duisternis is het heel anders. Snel gooit hij de koppeling los van de motor. De wieken kunnen nu vrij draaien. Ook de stand van de wieken moet hij precies andersom draaien. Van de hoogte kan hij alleen een schatting maken. Hij moet op tijd de stand weer veranderen om zacht te kunnen landen. Bliksem schichten schieten links en rechts voorbij. Zo kan hij tenminste nog wat zien. Eerder dan verwacht doemt de zee op. Met alle macht trekt hij de hendel omhoog. De wieken klappen omhoog, en Paul wordt in zijn stoel geduwd. En het lukt om een zachte landing te maken. Maar direct slaan er golven over de helikopter heen. En dreigt om te slaan. Snel werkt hij zich over de stoel heen naar de achterbank. Onder de stoel is een reddingsboot. Met een ruk weet hij het vlot los te trekken. In schoolslag trekt hij het achter zich aan. Als hij achterom kijkt ziet hij net nog het laatste stuk van de heli onder water gaan. Met een ruk aan het koord blaast het vlot zich op. Het touw trekt hij het verder naar zich toe. Klimt naar binnen, en laat zich languit op de bodem vallen. Het is een vrij groot vlot. Normaal voor acht personen. Er zitten wat basis dingen in zoals wat drinkwater, en vette koekjes. Visgerei, en wat vuurpijlen. Dus als je rond oud en nieuw nog steeds in het vlot zit. Dan kun je tenminste in stijl het oudjaar uit luiden. Maar voorlopig is het donker, en zwaait het vlot flink heen en weer. Gelukkig zit er ook een zeil aan het vlot vast. Dit zit als een tent boven het vlot. Maar comfortabel is anders. Paul kan buiten niets zien, het is donker geworden. En het belangrijkste hulpmiddel ligt nog in de helikopter. De nood radio. En door zijn uitwijk manoeuvre zullen ze ook nog eens in de verkeerde richting gaan zoeken. En als de zuidstroming het vlot weet te pakken zal het naar een gebied gaan waar weinig schepen langs zullen komen. Uren gaan voorbij, en Paul tuurt naar iet bekends. Maar er is niets te zien. Ondanks de vrij hoge temperatuur, is zijn gezicht ijskoud van de wind en regen geworden. Het heeft geen zin om nog langer buiten te blijven. Het zeil klappert als een wilde in de wind. Alsof er een wild beest binnen wil komen. Maar tegen de morgen wordt alles rustig. Hier en daar is zelfs wat blauwe lucht te zien. Misschien zijn ze al aan het zoeken. De golven worden minder en minder. Maar er is geen schip te zien. Paul legt alles klaar voor het geval dat er een boot of helikopter in de buurt komt. Twee fakkels, en twee vuurpijlen. Na heel de nacht wakker te zijn geweest, vallen nu zijn ogen af en toe dicht. Hij ziet de gezichten van zijn familie voor zich. Ze lachen allemaal. Hij schrikt weer wakker. En hij dacht iets te horen. Maar het is niets. Zo als het eerst tekeer ging, zo rustig is het nu. Uren kruipen voorbij. Wat kan hij nog meer doen? Maar de dag is om, en het wordt weer donker. De kans op redding wordt nu snel minder. Misschien hebben ze al wrakstukken gevonden van de helikopter. En zullen ze dan nog lang verder zoeken, of niet? Het weer klaart verder op, en miljoenen sterren komen tevoorschijn. Ook nu probeert Paul zo lang mogelijk wakker te blijven. Maar op een zeker moment zakt hij dan toch in slaap. Direct ziet hij de hele Kerstavond voor hem. Alle tradities van jarenlang komen ten uitvoer. Iedereen heeft het naar zijn zin. Precies zoals hij het voorgesteld. De tafel is gedekt, en onbewust telt hij de borden die op de tafel staan. Maar wat krijgen we nu? Er mist een bord. Hij kan zijn kinderen horen praten. Ze hebben het over hemzelf!
‘Was papa er nog maar, dan was het altijd lol. Hij had bijna altijd overal een antwoord op. Ja, ‘hoort hij zijn dochter zeggen. Het is alweer drie jaar geleden dat hij dat ongeluk kreeg. Wat zou er toch gebeurd kunnen zijn?’
‘Hou er nu maar over op,’ hoort hij zijn vrouw zeggen. ‘Ik kan er nog steeds slecht tegen. Niemand heeft ooit meer iets van hem vernomen. Dat kan toch niet. Ze moeten toch iets gevonden hebben?’ Het is stil aan tafel, en Paul ziet dat z’n dochter de hand van zijn vrouw Zana pakt. Ze pinkt een traan weg. En lacht dan naar haar dochter. Paul huilt hardop. Wat verschrikkelijk, ik ben er niet meer. Ik ben dood! Maar dat kan toch helemaal niet. Ik drijf toch in een vlot. Waar ben ik? Alles wordt zwart, en de prachtige kerstboom vervaagd. Paul valt in een diepe slaap. Maar dan schrikt hij opnieuw wakker. Hij hoort kinderstemmen? Het zal wel bij de droom horen mompelt hij. Het vlot krijgt ineens een schok. Nu voelt hij het duidelijk bewegen. Het is net of iemand aan het vlot trekt. Als gestoken door een bij veert hij overeind. Klapt het zeil omhoog, en wat hij nu ziet kan hij niet geloven. Een hagelwit strand, spelende kinderen. Waarvan twee nu zijn vlot naar de kant trekken. ‘Hallo’ roept hij. De kinderen schrikken, en willen weglopen. ‘Nee nee, het is goed.’ Met nog tranen in zijn ogen stapt hij uit het vlot, en loopt met de kinderen mee. Ze hebben lang blond haar. Net als zijn eigen dochter vroeger. Tranen, tranen van geluk nu. Alle mensen op het strand komen nu naar hem toe. Hij schudt iedereen de hand, en kan zijn geluk niet op. Met een drankje in de ene hand, en een koek in de andere Hand loopt hij het strand op. Hij moet naar huis, ‘een telefoon. Mag ik een telefoon?’ Paul drukt snel het nummer van thuis in. En krijgt direct zijn vrouw Zana aan de telefoon. ‘Hallo, hallo’ klinkt het.
‘Ik ben het! Ik mankeer niets en kom naar huis toe. We gaan kerst vieren.’ Zana kan eerst geen woord uitbrengen.
‘We gaan de beste Kerst ooit vieren.’

Website Pin Facebook Twitter Myspace Friendfeed Technorati del.icio.us Digg Google StumbleUpon Premium Responsive

About The Author

Martin van Gijn

Other posts by

Author his web sitehttp://martinvangijn.nl

23

12 2011

Your Comment