Mist is niks

Mist is niks

Mist is eigenlijk een wolk die je niet ziet aankomen. Zo schijnt de zon nog, en het volgende moment dikke mist. Vele waterdruppels zorgen voor een dikke zwarte laag. Alles klinkt gedempt, en licht lijkt van alle kanten te komen. Zelfs de tijd gaat langzamer. Straten waar je normaal twee maal per dag langs komt, herken je pas op het laatste ogenblik. En dan word je ook nog eens nat zonder regen. Het is regen die als een deken over je heen valt. Lelijke spinrag veranderd ineens in een kunstwerk. Ze lijken allemaal te zijn verlaten. Ook de spinnen hebben er geen zin in. De dagen met mist zijn stroperig met weinig creativiteit. Voor de mensen die offshore werken zijn deze dagen extra moeilijk. Het is een vergeten tak van sport. De vele platformen die gas en olie produceren op de Noordzee. Zij zorgen voor het gas dat zo lustig brand in uw keteltje, of waar je dat eitje op bakt. Maar het personeel blijft geen jaar aan boord zitten. Na veertien dagen willen deze graag afgelost worden door hun collegae. En thuis wacht natuurlijk hun vrouw, vriendin, of vriend. En helikopters vliegen altijd, behalve… Juist, mist. En nog erger, aan-vriezende mist. S’morgens als je wakker wordt weet je het al. Het meer dan trieste geluid van de misthoorn. Twee korte tonen, en één lange. Het gaat de hele dag door. Kijk je werkt toch naar het eind van die veertien dagen toe. En nu is een beetje langer werken niet zo erg. Maar als je collega niet komt opdagen zal je door moeten. Iemand moet het werk doen. Gas en olie moeten de pijp in. Wachten, wachten op de oproep ‘Helikopter vertrekt uit Den Helder. Passagiers inchecken.’ Dan na twee dagen is het zover. Je geregelde leventje van werken, eten, slapen gaat weer veranderen. Niet langer dezelfde gezichten om je heen. Maar opnieuw de drukke buitenwereld in. En dan stijg je op, en als je geluk hebt vlieg je nog over een mistveld heen. Van boven ziet het er heel anders uit. Het lijkt wel een sneeuwlandschap met hier en daar een heuvel. De intens blauwe lucht, en de scherpe zon maken het oogverblindend. Maar zo mooi. En de gedachte naar huis te gaan geven net dat beetje extra. Langzaam komt de helikopter tot stilstand. In de ganzenmars naar de ontvangstruimte. De tassen komen even later. Door de douane, naar de parkeerplaats. Hopen dat de auto wil starten. Na veertien dagen weet je het nooit. Vooral nu het weer kouder wordt. Telefoon aan, radio aan. Op naar huis, het waren veertien mooie dagen. Maar thuis wacht er iets beters.

Website Pin Facebook Twitter Myspace Friendfeed Technorati del.icio.us Digg Google StumbleUpon Premium Responsive

About The Author

Martin van Gijn

Other posts by

Author his web sitehttp://martinvangijn.nl

20

11 2011

Your Comment