Kleine steentjes

Kleine steentjes

Kleine steentjes zijn fijn. Ze worden ook wel zand genoemd. Als ik aan zand denk komen er vele beelden bij mij op. Vaak als eerst witte zandstranden, met blauwe lucht en bijpassende palmbomen. Dames schaars gekleed, zon en warmte. Maar ook de Nederlandse kust. Weliswaar zonder palmbomen, niet altijd blauwe lucht. Maar toch, aangenaam dito dames en het kan ook warm zijn. Maar ook metsel zand. Lekker grof, grondlucht en plakkerig. Verder kan je er ook niet veel mee. Zandtaartjes blijven niet staan. Dan hoor ik stemmen van kinderen. Omgeven door meestal zware stenen “de zandbak”. Met scheppen in hun handjes gaan ze tekeer. In ons hart zijn we allemaal een beetje Duits. Alsof ze naar Japan willen graven. De ene kuil na de andere. Gelukkig zijn ze niet zo groot. Dus meestal wordt het ene gat met het ander gevuld. Avonds weer goed afgedekt. Anders dient deze nachts onderdak voor een heel ander soort fenomeen. Het zand gaat er beter van plakken, maar het stinkt zo. Maar ook heel fijn verdeeld over een bruin papiertje. Meestal niet echt een hobby voor de meeste mensen. Want na gebruik komt de verf. Te dik te dun, te veel wind, haren die loslaten. En net als je denkt, er zit niets aan m’n kleren. Ligt er een prachtige vlek op je straatje. En krijg het daar maar eens uit. Een doek met heel veel terpentine. En zowaar ben je er in geslaagd de vlek minimaal tien maal zo groot te maken. En net als je denkt, oh ja dit was niet mijn hobby met aderen als tuinslangen in je nek komt moeder de vrouw kijken. ‘wist je dat er een hele grote vlek achter je licht?’
‘Was je het opgevallen ja?’
Dat er ook nog verf op het kozijn zat was minder opgevallen. Maar dan op een mooie zomerse dag is je auto helemaal bruin. Jaa, het is woestijnstof buurman. Bijdehand, kunnen ze het daar niet houden? We krijgen altijd alleen de troep. Laten ze ook het weer eens een beetje verschuiven. Is het hier ook lekker warm. Je kunt er ook leuk op tekenen. Gebeurd vaak door de buurt kinderen. Staat het er direct goed op. Want het is zo scherp als de pest. Zand schuurt de maag zeggen ze ook wel. Als je op het strand een boterham zit te eten. Hoe goed je hem ook inpakt, het blijft knarsen tussen je tanden. Dus zand schuurt ook je tanden. Maar als we zand van dichtbij bekijken blijkt het te bestaan uit silicium oxide. Eigenlijk een metaal. Het zit in elk stukje elektronica dat we bezitten. Ja ook in de PC waarop je het nu op bekijkt. En wat dacht je van al het glas? Meng zand kalk en soda. En je hebt het basis glas. Kijk om je heen wat er allemaal van glas is gemaakt? Maar ook glasvezel waarmee je die supersnelle verbinding hebt met je provider. Glaswol voor de isolatie. En het mooie is dat het nog steeds ruim voorhanden is. Geen gebrek aan zand. En het is niet giftig, en tegen allerlei zuren en basen bestand. Denk er maar aan als het de volgende keer tussen je tenen door loopt. Als je weer eens zit te knarsen op de spinazie niet al te best gewassen. En weet je wat, zelfs ons lichaam heeft een beetje hiervan nodig voor de noodzakelijke cel instandhouding. Laat je geen zand in de ogen strooien!

Website Pin Facebook Twitter Myspace Friendfeed Technorati del.icio.us Digg Google StumbleUpon Premium Responsive

About The Author

Martin van Gijn

Other posts by

Author his web sitehttp://martinvangijn.nl

07

11 2011

1 Comments Add Yours ↓

The upper is the most recent comment

  1. Remon #
    1

    inzichtelijk weer ! 🙂



Your Comment