De Gulden

De Gulden

Een kwartje, een dubbeltje, vijf cent. Wat kon je hier toch makkelijk mee combineren om het juiste bedrag te krijgen. Maar ook het papiergeld zag er prima uit. Zeer kleurrijk, met prachtige tekening. Ik heb bij de grens wisselkantoor’s wel eens moeten wachten. Dan werd er een dik boek bij gepakt. Hier stonden foto’s in van alle valuta. En jawel, het klopte. Ze keken je nog eens schuin aan. En dan was het voor elkaar. Over het algemeen kreeg je altijd meer “geld” terug voor je snip, en vuurtoren. Vooral in Italië voelde je jezelf miljonair. Maar dat duurde altijd maar even. Want een kop koffie koste dan wel twintigduizend lire. Maar het had zijn charme. Het leek totaal niet op de gulden. Slappe vodjes waren het. Rafelig, en vaak was de tekst slecht te lezen. Maar het gaf je wel het echte vakantie gevoel. En als het dan de laatste avond was moest al dat geld er toch aan geloven. Want je wilde het geen jaar thuis houden. Want voor “hetzelfde” geld was het volgend jaar nog maar de helft waard. En als je niet naar hetzelfde land ging. Dan was het ook maar dood geld. Kijk, het omwisselen koste wel geld. Maar dat was niet anders. Hoe mooi leek het te worden met de “euro”. Sorry, ik kan hem voorlopig niet met hoofdletters schrijven. Dan werd alles zo veel mooier. Niet meer omwisselen, je kon het geld gewoon mee terug nemen. Want thuis kon je het ook uitgeven. Niets meer omwisselen. Geweldig was dat. Ik zie nog het grote vuurwerk in tweeduizend twee. En dat is nu precies wat er mee gebeurd is. Één groot vuurwerk, veel rook. En dat was de euro, of nullo. Net nu de mensen er aan gewend zijn geworden hebben we de crisis. Iedereen heeft zijn mond er vol van. Hoe erg het wel niet is, en wat voor vreselijk lot ons te wachten staat. Het lijkt wel een nationale sport geworden. Je kunt geen TV aanzetten, of geen krant lezen. Het staat er bomvol mee. Kunnen de olympische spelen niet een beetje vroeger beginnen. Dan is de aandacht wat afgeleid. Want nu zijn we bezig om met zijn allen de euro ook nog eens de grond in te praten. En echt mensen… Als we niet meer kopen, kunnen bedrijven niet meer produceren. Als deze niet produceren komt er geen geld in het laatje. Dan worden er arbeiders ontslagen, en hebben deze geen geld om uit te geven. En kunnen bedrijven nog minder produceren, en verkopen. Het balletje is hierbij rond. Gooi er nog wat meer sombere stemming bij, en het verhaal is echt compleet. Laat Sinterklaas gul zijn, en de kerstman doet het nog eens dunnetjes over. Zo gaat het geld weer rollen, en zo komt de productie weer op gang. Laat die kinderen lachen, en verwen ze maar eens eenmaal per jaar. “Laat de armoe de pest maar krijgen.”

[wp_ad_camp_1]

About The Author

Martin van Gijn

Other posts by

Author his web sitehttp://martinvangijn.nl

16

11 2011

Your Comment