Regen en water

Regen en water

Ik keek vandaag omhoog, en het zal u niet verbazen dat ik al snel alles waterig zag. Alles nat en vochtig donker en somber. Maar zo omhoog kijkend ging er toch van alles door mij heen. Dit water wat ik nu in mijn ogen kreeg heeft ooit misschien wel deel uitgemaakt van de stille oceaan. Of misschien wel een gletsjer, of een tros druiven. Misschien ooit deel uitgemaakt van een glas wijn dat Karel de Grote aan zijn lippen zette. Ik bedoel dat alle water op de wereld niet verloren gaat. Je drinkt het op, plast het weer uit. Wordt door de waterzuivering op rivieren afgelaten. Deze stromen weer in zee. Door de zon verwarmt verdampt het water. En vormen weer wolken. Deze laten het weer regenen. Een appelboom drinkt dit water weer op. U koopt een kilo appels in de winkel, en…. Zo kan het dus zomaar gebeuren dat u uw eigen….. Ja ja, denk daar eens over na. En natuurlijk ook andere mensen daar weer iets van binnen hebben gekregen. Dan zijn we toch weer met elkaar verbonden. En het kan ook zijn dat je in de winter hier overheen schaatst. Want water heeft een bijzondere eigenschap. Als het bevriest zet het uit. En kan zo blijven drijven op zichzelf. Het water. Bijna geen enkele vloeistof kan dit. Zou je een bevroren klontje benzine nemen. En deze in de vloeibare benzine laten vallen zal deze zinken. En denk aan de prachtige kleuren die ontstaan bij een regenboog. Die hebben we toch mooi met z’n allen bij elkaar geplast. En toen Antony van Leeuwenhoek door een druppel water keek die op een plant lag zag hij iets heel bijzonders. De druppel vergrote de nerven van het blad. En hij dacht, kom dat maak ik na met een druppel glas. En zo ontstond de microscoop. Maar ook in kolencentrales spuit de stoom uit oververhit water door de turbines. En wekken op deze manier stroom op. En waar bestaat ons eigen lichaam hoofdzakelijk uit? Juist, uit water. Zonder water waren wij niet ontstaan. Zonder eten kunnen we heel lang. Maar zonder water maar enkele dagen. En bedenk dat al dat fantastische water nu gewoon op je hoofd valt. Is het geen rijkdom? Maar over enkele dagen schijnt de zon weer. En kan al dit water weer verdampen. het wachten is op de verfrissende bui. Maar dan wordt het kouder, en verschijnt er weer een andere vorm van dit water. Prachtige kristallen ontstaan, en de grond kleurt wit. Bomen worden wit, en het landschap lijkt wel een sprookje. Het geluid klinkt gedempt. En je ziet kinderen met sneeuwballen gooien. Het is winter. En al het water buiten is tijdelijk in vaste vorm. In het voorjaar komt de zon weer hoger te staan. De sneeuw en ijs worden weer water. En de weilanden kleuren weer fris groen. De koeien vreten het gras weer op, en verwerken het tot melk. Zo begint het water weer aan zijn eeuwig durende reis rond de wereld. Denk hier aan als u weer eens doornat uw huis binnen stapt. Het bied misschien wat verlichting.

[wp_ad_camp_1]

About The Author

Martin van Gijn

Other posts by

Author his web sitehttp://martinvangijn.nl

12

10 2011

Your Comment