Supermarkten

Supermarkten

Ook in Croatie hebben ze supermarkten. En niet van die kleintjes! In Zadar bijvoorbeeld zijn er flinke bij. Bekende namen zijn Plodine, Kaufland, Spar. Werkelijk alles te koop. Heb je bij ons keuze uit vijf honingsoorten. Staan er hier wel dertig op een rij. Over worsten wil ik het helemaal niet hebben. Deze keuze is zo groot dat je zeker een half uur nodig hebt om te kiezen. Ik kies er dan ook meestal een paar. Weggooien kan altijd nog. Maar dat is niet nodig. Zelden dat ik een niet te vr– ten eentje heb gekocht. Wel eens eentje die zo heet was, dat je de volgende dag nog “napret” had zal ik maar zeggen. Voor het eerst heb ik deze week ook een doe het zelf zaak bezocht, een soort Formido, ala Gamma. Wat moet een vakantieganger in zo’n zaak? Maar een man wil toch ook wat, nietwaar? Nee hoor, het was pure noodzaak. Deze week pakte ik een fles water uit de koelkast van mijn gastheer. Volgens de wet van de zwaartekracht viel er hierdoor een fles wijn omlaag, en stuk was het glas plaatje. Nu had ik net vijftig euro’s borg betaald, en deze zag ik al als sneeuw voor de zon verdwijnen. De zon, ja die doet het hier goed. Gisteren wat onweer gehad, maar dan kun je gewoon om vier uur weer naar het strand. In Nederland is het dan vaak drie weken van slag. Vandaag was het om tien uur alweer achtentwintig graden, en hier en daar een wolkje. En als ik nu over de zee heen kijk is het een piep, piep klein wolkje boven het eiland voor mij. Temperatuur wil de dertig graden over, met een zacht briesje uit zee. Dit is alles wat ik vraag. Maar terug naar de glasplaat. Gebroken in vele stukken. Aangezien die borg mij toch boven het hoofd hangt, bedenk ik wat anders. Het gaat me zeker minder kosten. Na wat vragen links en rechts, gaan we de industrie wijk in. Na eerst in een meubelzaak terecht gekomen te zijn, worden we door één van de medewerkers naar een bouwmarkt gewezen. En wat voor eentje! Gamma in het kwadraat. Goedemorgen, als ze het hier niet hebben? We gaan eerst zelf op stap. Torenhoge rekken met de gekste dingen. Fantastisch, het is dat ik op vakantie ben. Maar ik voel een regelrechte verbouw gevoel in mij op komen. Wat zeg ik, een heel huis zou ik wel kunnen bouwen. Na en kwartier is het wel duidelijk dat we het niet kunnen vinden. Mijn vrouw loopt trouw achter mij aan. Normaal is het andersom. Dan loop ik vijf meter achter haar aan. Ze vindt het niet prettig als ik pal op haar loop in kledingzaken. We moesten het maar eens vragen. Een aardige jongen met lange paardenstaart vraagt in het Engels of hij ons kan helpen. Nu spreek ik wel wat Kroatisch, maar het is toch makkelijker in dit geval. Een plaatje kunststof leg ik uit. We beginnen een uitgebreide wandeltocht door de vele loop paden. Onderweg houden we nog een paar keer stil om klanten en collega’s te woord te staan. We komen er ook nog eentje tegen die met een heftruck voor een pad staat. Hij gebaard dat hij een doos moet hebben die drie meter hoger staat. Tot mijn verbazing springt hij met beide benen op de lepel van de heftruck. De paardenstaart drukt op een knopje, en collega lief staat in no time drie meter hoger. We lopen direct weer door, en ik kijk nog verbaasd achterom. Hij mag hopen dat we nog terugkomen blijkbaar. Eindelijk komen we dan toch bij de afdeling kunststof platen. Een mooi stukje vierkant. Even vraagt hij nog aan een andere collega of het gezaagd kan worden. Maar helaas. Dit is niet mogelijk. We zien later wel hoe ik het erin krijg. Een oude methode geleerd van een goede neef van mij is het inkrassen van de plaat. Met een scherpe schroevendraaier en vaste hand kun je dit doen. Na een diepe kras klaar te hebben moet het lukken. Ik vraag mijn vrouw het bovenste deel goed vast te houden. Met een forse ruk breekt de plaat af. Dit geeft echter een enorme knal. Dat was ik even vergeten. Dus ik hoor op het balkon naast mij een ijselijke kreet en glas gerinkel. Het moet toeval zijn, maar voor de zekerheid loop ik even naar binnen toe. Het plaatje past perfect, en ik zit met een brede grijns om mijn mond. Het is biertijd. Mijn vrouw zegt, wat handig gedaan. Altijd leuk om een compliment te krijgen. Nu moet weer even wachten om dit tukje te plaatsen. In het dorpje verderop hebben ze een wifi verbinding. Het is de plaats Nin. Het is al meer dan tweeduizend jaar oud. Allemaal aardige mensen, en goede koffie. Op mijn telefoon kaartje was de pret al snel voorbij. Ik zou een waarschuwing krijgen als ik de vijftig euro overschrijd. Nou, dat duurt niet lang. Even NU.nl en de telegraaf. Stukje uploaden naar mijn. Site, en daar is de waarschuwing. Ook een manier om vijftig euro’s kwijt te raken. Er moet nog veel veranderen in de data telefoon wereld.

[wp_ad_camp_1]

About The Author

Martin van Gijn

Other posts by

Author his web sitehttp://martinvangijn.nl

24

07 2011

Your Comment