Verjaardag

Verjaardag

Je wilt er veel vieren, maar niet te snel achter elkaar. De eerste verjaardag heb je geen idee van. Wie zijn die idioten die voor je staan. En waarom proberen ze m’n eten in de fik te steken. Bij de tweede verjaardag gaat het al wennen. Twee kaarsjes in m’n eten. Maar vorig jaar liep het ook goed af. Dus geen reden voor paniek. Ik sla er nu maar eens met mijn handen in, dat verwachten ze nooit. Ze lachen zich een deuk. Die moet ik onthouden voor volgend jaar. Kunnen we weer lachen. Het jaar daarop was het ineens niet leuk meer. Ik ben er zeker al te oud voor? En wat een drukte, wie zijn al die mensen? Krijgen we dit elk jaar zo? Dan ga je al richting 6 jaar. Moet je al die kartonnen hoedjes op. Want dit staat zo leuk. Ik was er toen al bang voor dat ik volledig voor paal zou staan. Als ik nu terug kijk weet ik het nog steeds, wat ik dacht op dat moment. En ja, ik zie er echt niet uit op die foto. Ineens had je ook tijdelijk meer vriendjes als normaal op het schoolplein. Allemaal mee eten. Dan een sprong in de tijd. Belangrijke leeftijd. Achttien jaar, we mogen auto, en motor rijden. Eerst maar een motor dan. Heerlijk dat gevoel van optrekken, vrijheid. De wind door je haren. Oeps, een auto. Net niet op tijd gezien. Vier maanden ziekenhuis met je been omhoog. Kan je er nog eens over nadenken. Toch maar een auto dan? Nee natuurlijk niet. Weer een motor, een grotere. Het is buigen of barsten. Nooit meer gevallen, of aangereden. Dan toch maar een auto erbij. Toch ook wel fijn als je droog kan zitten. De dames vinden dit ook leuk. Maar de moeders willen achter op de motor. Dat heb ik weer. Één en twintig jaar alweer. Stemrecht, eindelijk. Kan ik stemmen op een partij die alles gaat veranderen. Oeps, weer mis. Er veranderd helemaal niets! Dan maar op vakantie, zes weken lang door Europa. Zoveel dagen heb jij niet vertelde mijn chef. ‘Let jij maar eens op, zei ik hem nog.’
‘Hoe schrijf ik dan die dagen weg?’
‘Dat mag je helemaal zelf weten.’
Zes weken zijn eigenlijk nog te kort. Maar het geld raakt ook een keertje op. Bij terugkomst was er zowaar nog werk voor mij. Daar was ik ook niet bang voor geweest. Nu gaat de gang er pas goed in zitten. Motor toch maar weg. Trouwen, kinderen. Kleinkinderen. Ik zit op een roller coaster. Maar dan in het voorste karretje. Werken werken, betalen betalen. Joep wist het ook al. Dan vier je de verjaardag op volle zee. Veertig kilometer boven Texel. Ik kijk nog even buiten. Het is gewoon lekker, weinig wind. Schepen gaan in de verte voorbij. Kon ik nog maar één keer op m’n taart slaan. Maar dat kan niet meer. Mensen zouden het niet begrijpen. En inmiddels staan er zoveel kaarsjes op, dat ik terstond mijn handen zou branden…..

[wp_ad_camp_1]

About The Author

Martin van Gijn

Other posts by

Author his web sitehttp://martinvangijn.nl

06

05 2011

Your Comment