Kraan cursus

Kraan cursus

Uit welke kraan komt geen water? Juist een hijskraan. Doe je dat ook al? Ja, het is een onderdeel van mijn werk. Kijk het is niet zo dat ik constant in de kraan zit. Het is vaak maar enkele uren in de veertien dagen. Ook al zou het maar een uur per jaar zijn heb je toch een diploma nodig. Nu is het zo dat je “vroeger” het papiertje haalde. En dat was dan geldig voor heel lang, zal ik maar zeggen. Maar toen kwamen de herhalingen. Want al zit iemand twintig jaar in een kraan, wil dat nog niet zeggen dat hij ook kan kraan drijven. Nee, er zijn altijd verbeteringen mogelijk. Dus ook ik ben in de prijzen gevallen, en mag twee dagen “bij” leren. Voor elk papiertje dat je haalt, komen om de twee à drie jaar herhalingen. Dus het kan voorkomen….. In de toekomst. Dat je in je vrije tijd, of op cursus bent om een diploma te halen, of je bent een cursus aan het herhalen. Tussendoor mag je werken. Opleidingscentrum’s schieten als paddenstoelen uit de grond. Het is “big business” geworden. Dus zit ik hier nu met m’n IPad in een bosrijke omgeving, aan een leeg tafeltje met een glaasje rode wijn. Mijn collega komt morgen pas. Maar ik ben een beetje zuur van het verkeer ’s morgens. En kom je te laat op een cursus, kun je eventueel nog een keer terug komen. En daar heb ik zeker geen zin in. Liever had ik in mijn eigen bedje gelegen. Lepeltje, lepeltje. Maar het lot heeft dus anders beschikt. Ik zit nu aan mijn tweede glaasje, en dat compenseert weer wat. Glaasje troost… Krijg haast meelijden met mijzelf. Buiten ziet het er geweldig uit, en als je niet beter wist lijkt het op een vakantie park. Naast mij zit nog een lokaal vol mensen. Het is al kwart voor tien, dit moeten managers zijn. Kan niet anders. Ik vraag het even aan de juffrouw achter de bar. Een lief vrouwtje uit de oost. Ik schat ze toch zeker vijftig. ‘Zeker managers?’
‘Even kijken op de lijst, ja hoor dat klopt.’ feilloos gezien, keurige pakjes en rokjes. Ha, daar zijn ze al. Als één man/vrouw komen ze op de bar af. Als vliegen op stroop. Zitten zeker ook bazen bij, geen ingetogen woord. ‘wilt u er een glas bij?’ Let op, nu komt hij.
‘Nee, dank je. Het zit al in een glas.’ Ha bah, wat afgezaagd. Ik krijg gewoon koude rillingen over mijn rug. Een keurige Italiaan met strop, en roze gestreept overhemd aan informeert of hij de kaart kan krijgen. (allemaal in het Engels) Nee, geen landkaart. Maar de menu kaart. Ha Ha, dat had hij zeker gedacht. Je bent hier in Nederland hoor. Had wel mogelijk geweest. Maar dan had je het veertien dagen geleden in drievoud moeten indienen. Tegen extra betaling uiteraard. Teleurgesteld met een flesje bier in zijn handen druipt hij af. Even later hoor ik hem uitzinnig lachen. Ja dat valt wel goed op een lege maag. Het is elf uur, en de bar gaat dicht. ‘Nog een glaasje?’
‘zet er nog maar eentje naast,’ ik zal er niet dronken van worden. Het bakje nootjes is gratis. Er is een nieuw catering bedrijf in touw, en deze heeft nog geen antwoord gegeven aan de lieftallige bar mevrouw of de nootjes gratis zijn of niet. Zolang ik niets hoor, zijn ze gratis. Weet ze te vertellen. Ze heeft gelijk, zo’n kop zou ik ook hebben. En iets wat gratis is, is altijd fijn. Het zit ingebakken in “ons” Nederlanders. Ik maak mijn één na laatste glas leeg. Verrek, de bar gaat echt helemaal dicht. Ik moet het vertrek verlaten. U kunt uw glaasje meenemen naar de lounge. ‘Zal ik de nootjes nog even bijvullen?’
‘Ja doe maar, ze waren toch gratis.’
‘Ik doe er nog een extra schep bij, dan kun je vooruit.’ Doodse stilte in dit vertrek, een nep open haard en drie vierkant afgezaagde bomen als tafel. Ik hoor onze Italiaan weer lachen. Het zal hem wel vergaan op zijn lege maag. Komt hij morgen wel achter. Ik heb mijn bakje noten staan. Er staat ook nog een piano in de lounge. Zal ik eens even? Toch maar niet. Slaap kindje slaap zullen ze wel niet meer kunnen waarderen rond deze tijd.

We gaan zo omhoog, krakende vloeren. En het ruikt naar… Dat er misschien vroeger wel in gerookt is. Het is echt geweldig ingericht. Witte muren, lamp aan het plafon van zeker tachtig centimeter doorsnede. Een kast, twee bedden. Heel smal, en zet er mijn knie in. Ik kan gemakkelijk de bodem voelen. Mmm, niet best. In de badkamer kun je niet omvallen. Dat is fijn, want je zal altijd de muur raken. Nee, je kan hier echt op je knieën binnen komen. Schade zal je niet snel maken. En de TV, ook geweldig beeld. Flat screen, dat wel. Maar wat klein… Ik wist niet dat ze zo klein te koop waren. En wat kost dat nou nog tegenwoordig? Morgen acht uur cursus, douchen en naar bed.

[wp_ad_camp_1]

Tags: ,

About The Author

Martin van Gijn

Other posts by

Author his web sitehttp://martinvangijn.nl

10

05 2011

Your Comment