Dominique had zijn dag niet

Dominique had zijn dag niet

Morgens om zeven uur ging de wekker al. Een belangrijke vergadering stond op z’n planning. Nog een beetje duf van de avond daarvoor waste hij zich snel, en schoot zijn kleren aan. De lift in, en richting restaurant. De verschraalde bierlucht van de vorige avond kon je nog ruiken. Ah, een lekker gekookt eitje gaat er altijd wel in. Gepeld lag hij het op zijn boterham, en zette er het mes in. Deze waren niet al te scherp, en daardoor spoot er een keurig straaltje eigeel op zijn stropdas. Wel verrek! Met een servetje probeerde hij nog wat te redden. Maar het werd niets, dan zo maar een andere van boven halen. Hij pakte de suikerpot om wat suiker in zijn koffie te doen. Het was zo’n glazen pot met een pijpje er op. Altijd te veel of te weinig. Vandaag werd het te veel. De deksel zat niet goed op het potje, en de volledige inhoud belande in zijn kopje. Terug met nieuwe stropdas kwam hij bij de lift aan.

Hij drukte nog op het knopje, en las onderwijl het briefje wat boven het knopje was geplakt. “tijdelijk buiten werking” Dus het verrekte ding was in die vijf minuten stuk gegaan. Dan maar de trap, zevende verdieping. Goed, het kon erger. Eindelijk beneden, nu snel een taxi. Hij hield zijn hand al voor de tweede keer omhoog. Het regende pijpen stelen. Hij besloot snel naar de overkant te lopen, daar stonden er nog twee te wachten. Net toen hij de andere kant bereikte, reed een grote vrachtwagen langs. Zo ongeveer al het straat vuil van New York, vermengt met modder en water kwam als een surf golf over hem heen. Een verzopen kat was wel de beste omschrijving. Beseffende dat dit hem niet meer ging worden stapte hij met gebogen hoofd terug naar het hotel. De portier kon zijn lachen bijna niet houden toen Dominique hem schuin aankeek tijdens het passeren. De lift deed het weer, dat was in ieder geval de eerste meevaller van vandaag. Terug op zijn kamer kleedde hij zich langzaam uit. ‘wat kan mij het ook schelen,’ dacht hij nog. Gelukkig was de waszak van plastic, anders zou hij de druipende zak aan de deur moeten hangen. Net onder de douche bedacht hij opeens dat misschien juist nu de was service wel eens langs kon komen. Dan was het weer schoon als hij die avond terug zou komen. Hij pakte de was zak, nog volkomen naakt. Maar wat maakte het uit, het was tenslotte zijn kamer. Hij wilde aan de buitenkant van de deur snel zijn waszak ophangen. Maar in plaats dat hij beide touwtjes van de knop had gehaald was het er maar eentje. Van even snel de was op de gang, stond hij nu zelf op de gang. Door de schielijke zwaai met de waszak trok hij hiermee de deur dicht. Poedeltje naakt stond hij daar! Wat nu? Snel naar die nis, een eindje verder. Hij moest even nadenken. Wat moet ik? Stel dat iemand een foto maakt! Daar komt het kamermeisje aan. Ze stopt voor zijn deur, en ja hoor. De deur is open. Hij wacht even, en neemt dan een spurt. Maar wat vreemd, hij ziet niemand binnen. Het kamermeisje had de douche gehoord, en naar binnen gelopen om de kraan dicht te draaien. Met een ruk opende Dominique de badkamer deur. Hier stonden twee gillende mensen tegenover elkaar. Waarvan één naakt. Dominique probeerde haar te kalmeren, en pakte haar armen beet. Maar ze was niet te kalmeren, en rende de gang op. Dominique besefte dat dit niet uit te leggen was, en kleedde zich snel aan. In de haast vergat hij zijn telefoon. En ja, de rest is bekend.

[wp_ad_camp_1]

About The Author

Martin van Gijn

Other posts by

Author his web sitehttp://martinvangijn.nl

18

05 2011

Your Comment