De paas tak

De Paas tak

Achttien jaar geleden kochten wij twee krul wilg takken. Na de Pasen waren
er wortels aan gekomen. En de tuin was nog helemaal leeg, dus leek het ons wel
leuk om deze als eerste in de tuin te hebben. Er ging ook iets van
vruchtbaarheid uit om maar even in de Paas sfeer te blijven. Na twee jaar waren
beiden takken al aardige struiken geworden. En startte het volgende project. Er
was over de lengte van de tuin een schuin gedeelte met een verval van zo’n twee
en een halve meter. Zonde van de grond, en ook nog op het zuiden gelegen. Er
waren ongeveer 2200 kruiwagens voor nodig om dit gaatje te vullen. Om alles bij
elkaar te houden had ik inmiddels meer krul wilgen takken tot mijn beschikking.
Zodat ik voor de prijs van twee gulden toen, een hele partij potentiële bomen
kon aanplanten. En na achttien jaar is het een forse windwal geworden. En
natuurlijk Paas   takken voor de hele familie gedurende al deze jaren.

Iedereen blij zal ik maar zeggen. Één van de
basis takken zou ik zeggen staat nog steeds met trots in de tuin. Heeft een
prachtige kruin, en heeft vele stormen overleeft. Maar vorig jaar kwam aan al
deze pret langzaam een eind. Dat lijkt het aldus. Want in het voorjaar
verschenen er weer prachtige groene scheuten. Die na veertien dagen ook weer
bruin werden.

Dat is niet goed. Kijk de zomers in Nederland zijn niet zo gek
lang, maar zo kort? Ik keek eens om mij heen, en zag dat alle andere het zelfde
euvel hadden. Dit is geen toeval. Wat was hier aan de hand? Ze staan met z’n
allen langs de slootkant, dus water genoeg. En ik heb geen chemie fabrieken in
de buurt die recent zijn afgebrand. Wat te doen? Internet natuurlijk. Hoe
hebben we ooit zonder gekund vraag ik me nog regelmatig af. Ziekte, wilgen. De
symptomen komen exact overheen. Een bacterie die de naam ‘Brenneria salicis’
draagt. Watermerk ziekte in de volksmond. Kortom, het is afgelopen klaar met de
wilgen van Martin z’n tuin. Waar de naam watermerk vandaan komt is wel
duidelijk als je er eentje omzaagt. Beter maken kan je ze niet, ze worden
alleen maar zieker. Remedie is verwijderen en andere bomen aanplanten. Voorlopig
geen wilgen in ieder geval. Nu was ik die krul takken toch al een poosje zat,
want ze willen niet echt lekker de versnipper machine in. Dus dat wordt nog een
aardige klus. Met eentje heb ik een speciaal plan. Er hangt al jaren een
schommel aan één van zijn takken. Maar nu gaat de gehele boom als speel object
dienen. Altijd al willen maken, een echte boomhut. Met de kettingzaag alle
takken op gelijke hoogte afgezaagd. En de takken die overblijven dienen voor de
hut. Je voelt je direct weer twintig jaar jonger als je in die boom staat. Hoe
anders was het avonds. Toen volde ik me wel twintig jaar ouder. Ja opa, je
wordt te oud voor die gekheid. Maar na een nacht goede rust valt het wel weer
mee. En de boomhut moet af, want de klein kinderen weten er al van. Om acht uur
was het zover. Alleen het vangnet ontbreekt nog. Maar verder is alles zo veilig
mogelijk gemaakt. Nog even piraten vlaggetjes gehaald, en opgehangen.
Een paar leuke opmerkingen van de klein kinderen:

Tijdens het afslijpen van een schroef;

‘Kijk uit Daan, er komen “vuursplinters” vanaf.’ Ach ja, zo zien ze er inderdaad uit. (Opgezocht op internet, ze bestaan echt!)

‘Als ik later groot ben kan ik het wel twee maal zo snel.’

In je dromen zeker! De andere kleinzoon;

‘Volgens mij is hij nog niet klaar, want ik zie geen dak!’ Ach, gelukkig zijn ze zo eerlijk. Maar uiteindelijk was het de allermooiste
hut die ze ooit gezien hadden. En daar doe je het toch voor. Mensen op de weg
naast ons verdraaiden hun nek bijna. En er zijn al heel wat jaloerse vaders en
opa’s langs gereden. Hopelijk houdt de boom het nog een aantal jaren. Om daarna
een hoger doel te dienen, de open haard.


[wp_ad_camp_1]

About The Author

Martin van Gijn

Other posts by

Author his web sitehttp://martinvangijn.nl

23

04 2011

Your Comment