Wat is liefde?

Wat is liefde?

Een spandoek boven de weg ophangen als je echt van haar houd? Maar dan naar beneden vallen, en het me de dood bekopen. Het lijkt een beetje het verhaal van de zwarte weduwe. Alleen is dit helemaal zinloos, het vrouwtje eet het mannetje niet op hierna. Is het tastbaar? Is het voelbaar? Is het te koop per honderd gram? Kun je het zien? Ja dat geloof ik wel. Twee verliefde mensen de in elkaars ogen verdrinken. Dat heb ik wel eens gezien. En jawel ook meegemaakt. Alsof je ineens niet meer op de planeet staat, maar ergens in het luchtledige hangt. Plotseling doet niets er meer toe, en ben je volkomen willoos. Er is dan nog maar één ding belangrijk, de samensmelting.

Deze kan nog lang worden uitgesteld, maar moet op een gegeven moment daar zijn. Het is de oerkracht van dit heelal. Het is wat alle leven voortbrengt. Zonder dit geen leven. Zonder dit geen bevolking, volgels, of vissen. Wat drijft deze kracht, zo mogen we toch wel spreken? Alles omvattend, en overheersend. Vele moorden zijn er om gepleegd, maar gelukkig meer leven door ontstaan. Wat is uiteindelijk de bedoeling? Tot waar gaan we door? Het is ook wel typerend dat in geen enkel geloof wordt uitgelegd. Sterker nog, altijd omheen gepraat. Of zelfs als iets onrein gezien, of verboden stof. Terwijl dit toch het ultieme is van ons bestaan. Het is simpel, als je ouders het bij zoenen alleen hadden gelaten was je er niet geweest. Ja we grappen er wel over, maar is het zo vanzelfsprekend? Zonder leven was die aarde toch maar een kale bedoening geweest. Wel lekker rustig dat wel. Maar niemand om er van te genieten. Zou het net zoiets zijn als elektriciteit? Je kunt het niet zien, niet ruiken. Niet voelen, tenzij de twee draadjes beetpakt. Maar als je twee draadjes op een lampje houd heb je ineens veel licht, en het gloeidraadje vult zich met elektronen. Zoveel dat ze het draadje in de lamp warm maken, en zelfs zo warm dat deze licht begint te geven. Is het met de liefde misschien ook zo. Twee mensen kijken elkaar in de ogen en voelen zich aangetrokken tot elkaar. Ze ruiken en voelen, betasten elkaar. Een stroom van elektronen (lees liefdes kracht) begint te stromen. Beide harten worden warm en deze beweegt zich voort over het hele lichaam. Dan vinden de monden elkaar, en er is ineens het onvermijdelijke contact met de zachte delen van het lichaam. De elektronen razen nu zonder weerstand als een voortrazende sneltrein door beide lichamen. Alles gaat nu vanzelf, de kleine hersenen nemen het over. Er is geen pijn, geen belemmering, geen reden om nu te stoppen. Leven is te belangrijk, en moet blijven voortgaan. Alles golft, en in trance. De elektronen zijn niet meer te stoppen en stromen vrij in het lichaam. Verbinden zich, en groeien uit tot een klein lichtje. Het lichtje pulseert en wordt alsmaar groter. Cellen delen zich in een onvoorstelbaar tempo. De liefde heeft weer een nieuw stukje leven veroorzaakt. Het zal uitgroeien tot een nieuw wezen op deze planeet. Opgroeien en liefde krijgen. Om op zekere dag ook te mogen deelnemen aan het ongrijpbare en onzichtbare dat liefde heet.

[wp_ad_camp_1]

About The Author

Martin van Gijn

Other posts by

Author his web sitehttp://martinvangijn.nl

07

02 2011

Your Comment