Ode aan de Roparun

Stap voor stap, nog zoveel te gaan. Het belangrijke bericht moet op tijd worden gebracht. Spieren spannen zich samen. Elke cel doet zijn werk, en opgeslagen energie komt vrij uit het lichaam. Dan op het eind van de rit verstarren de spieren, en het gezicht spreekt boekdelen. De strijd is beëindigd, en het bericht bekend. Zo was de eerste run een feit. Maar na vele eeuwen nog steeds een gevecht, maar dan vaak voor andere doelen. Nobele doelen voor een minderheid, maar nog altijd nodig. Zij voeren hun eigen oorlog zonder omkijken. Vooruit moeten zij, voor elke dag nieuwe hoop. Sommige winnen deze oorlog, en voor andere nog steeds niet. Sterven van ouderdom overkomt iedereen die niet eerder gaat. Maar sterven om een ongrijpbaar iets komt altijd te vroeg, en nooit te laat. Gezonde en stevige mensen lopen daarom ieder jaar weer, voor wat? Ja, geld want dit is er nooit genoeg. Het genezende middel laat zich nog niet snel openbaren. Dus is het nog steeds nodig om al dit geld te vergaren. Eens zal het worden gevonden, en zal deze Roparun misschien niet meer nodig zijn. Hij zal dan worden gelopen door patiënten die weer sterk, en genezen zijn.

[wp_ad_camp_1]

About The Author

Martin van Gijn

Other posts by

Author his web sitehttp://martinvangijn.nl

22

01 2011

Your Comment